Przez ostatnie 20 lat marzyłam o tym i w końcu zdecydowałam się to zrobić. Nasze dorosłe dzieci nie rozumiały tego, co zrobiłam. Oczywiście nie spodziewałam się żadnej pozytywnej reakcji z ich strony, ale zamiast zrozumienia i akceptacji otrzymałam prawdziwy bojkot. Moje dzieci domagają się, abym przyjęła męża z powrotem i wszystko naprawiła.
Pochodzę z wioski. Tam poznałam męża i wyszłam za mąż. Nigdy nikomu nie powiedziałam, że jestem z nim nieszczęśliwa, więc moja decyzja o rozwodzie wydawała się dość spontaniczna.
Niedawno przeszłam na emeryturę i całkowicie przewartościowałam swoje życie. Wstydzę się przyznać przed samą sobą, że żyłam z mężczyzną, który nigdy mnie nie cenił ani nie szanował. Przez pierwsze 10 lat naszego małżeństwa mieszkaliśmy na wsi. Opinie innych miały na mnie duży wpływ. W wiosce prawie nie ma rozwodów. A gdzie znaleźć lepszego męża?
Na początku uważałam teściową za wroga mojej rodziny. Myślałam, że to przez nią tak się kłócimy, mąż na mnie krzyczy, że jestem złą matką i żoną, bo nastawiła go przeciwko mnie. I wtedy dostałam od rodziców mieszkanie w mieście. Przeprowadziliśmy się tam. Mój mąż nie czuł się tam komfortowo i nigdy nie znalazł przyzwoitej pracy.
Stałam się głównym żywicielem rodziny. Ale całkowita kontrola, krzyki i kłótnie nie ustały. Wtedy zdałam sobie sprawę, że to nie moja teściowa była temu winna. Wytrwałam, a dzieci rozpoczęły okres przejściowy. Postanowiłam ponownie odłożyć rozwód, aby ich nie traumatyzować.
A potem dzieci dorosły, każde z nich ma własną rodzinę. Znowu odłożyłam rozwód, nie mogłam się zdecydować. W końcu to mój mąż. Tyle razem przeszliśmy. Ale kiedy przeszłam na emeryturę, wszystko się ułożyło. Mój mąż zapytał mnie: “Gdzie będziesz teraz pracować? Potrzebujemy czegoś na życie”.
Po tym pytaniu zdałam sobie sprawę, że nadszedł czas. Całe życie przeleciało mi przed oczami i pomyślałam: czy naprawdę chcę spędzić resztę życia z tym mężczyzną? Moja młodość się skończyła i nie mam nic dobrego do zapamiętania.
Tego samego dnia spakowałam rzeczy męża i wysłałam go do matki na wieś. Mieszkanie jest moje, więc mam prawo rozporządzać nim jak chcę. Jestem nim zmęczona przez całe życie! Mój mąż nastawił dzieci przeciwko mnie. Próbowałam im powiedzieć, że jesteśmy sobie obcy i nie ma sensu trzymać czegoś, co już dawno minęło. Ale to tak, jakby mnie nie słuchali albo nie chcieli słuchać.
Mój mąż nie przestaje dzwonić. Mówi: jak możesz, przeżyliśmy razem 35 lat. I wszyscy mnie atakują – dzieci, mąż, teściowa. Nie wiem, co robić. Czuję, że nie chcę już z nim żyć. Wystarczy. Mam już dość. Ale dzieci nie chcą tego słuchać.
Co byś zrobiła w mojej sytuacji?
