Moja matka była słaba. Nie miała siły, by samodzielnie zejść z drugiego piętra. Przez całe życie (a mam 30 lat) słyszałam, że mam obowiązki wobec niej.
Zawsze krzyczała, że nie po to mnie urodziła, żebym żyła jak chcę. I każdego dnia przypominano mi, jak trudna była ciąża, jak ciężko było jej ze mną, kiedy zmarł mój ojciec, a ona pracowała na dwa etaty, żeby mnie wykarmić. Teraz jestem bezpośrednio odpowiedzialna za opiekę nad moją matką dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu i 365 dni w roku. Rozmowa ta była powtarzana w takiej czy innej formie dzień po dniu.
Kiedy zaczynały się takie rozmowy, przeważnie wyłączałam słuch, całkowicie ignorując wszystko, co zostało powiedziane. Miała tylko tyle energii, by rozmawiać z przyjaciółmi o swoim “ciężkim życiu”. Ulubionym tematem rozmów kobiet są dzieci. Jedne się chwalą , inne, jak moja matka, narzekają na swoje niewdzięczne potomstwo.
Dokładnie 15 lat temu marzyłam o wyjeździe do stolicy i przeprowadzce. Matka mnie nie puściła. Byłyśmy już bez ojca i błagała mnie, żebym została. Mama wybrała też dla mnie zawód.Powiedziała, że bibliotekarka to dobry zawód dla tak inteligentnej dziewczyny jak ja. To sprawiło, że moja matka poczuła się komfortowo. Praca nie jest ciężka, więc po pracy mogłam pomagać jej w naszym dużym ogrodzie.
Wtedy jeszcze go miałyśmy. Mama wciąż jeszcze pracowała i nie mówiła, że zrujnowałam jej życie. Potem musiałyśmy sprzedać nasz duży ogród. W końcu taki zawód dla inteligentnej dziewczyny nie zapewnia wysokich zarobków, a za coś trzeba żyć.
Jakiekolwiek związki z chłopakami, nie mówiąc już o małżeństwie, nie wchodziły w grę. Nie miałam prawa nikogo przyprowadzać do domu, ale też nie mogłam go opuszczać. Jak miałam wyjść za mąż? Nie miałam też przyjaciół. Przez całe życie pomagałam matce i nigdy nie miałam czasu dla siebie.
Do 25 roku życia chciałam gdzieś uciec w poszukiwaniu jasnego i ciekawego życia. A potem się poddałam. Coś we mnie zgasło i zaczęłam płynąć z prądem. LTak żyłam i każdego dnia przeklinałam swoje życie.
Pewnego dnia zmarła moja matka. I wiesz co sobie uświadomiłam? Bez względu na to, jak ciekawe i szare było moje życie, miałam najcenniejszą rzecz, jaką mogłam mieć -moją matkę. A teraz nie potrzebuję już tej długo wyczekiwanej wolności. Ale czasu nie da się odzyskać. Wraz z wolnością dostałam pustkę i po prostu straciłam sens życia.
