Mam teraz 45 lat. Pięć lat temu rozwiodłam się z mężem. Mamy dwoje pięknych dzieci – chłopca i dziewczynkę. Moja córka niedawno wyszła za mąż i mieszka z mężem. A mój syn studiuje w innym mieście. W zasadzie cały czas jestem sama. Moje dzieci odwiedzają mnie od czasu do czasu, ale to nie wystarcza, abym nie czuła się samotna.
Pewnego razu poznałam mężczyznę. Zaczęliśmy rozmawiać, potem zaczęliśmy być w związku. Spędzał ze mną dużo czasu, a ja to lubiłam. Nie czułam się przy nim samotna. Troszczył się o mnie i traktował mnie bardzo dobrze.
Ale stało się tak, że zerwaliśmy miesiąc temu. Było mi bardzo smutno z tego powodu, ale to była jego decyzja i szanuję ją. Ale co mam teraz zrobić? Nie wiem, jak żyć dalej. Nie sądzę, żeby chciał dziecka.
Z jednej strony urodzenie dziecka w tym wieku i po takiej przerwie to poważna sprawa. Martwię się, czy poradzę sobie z porodem, czy dziecko urodzi się zdrowe. Z drugiej strony to taka radość. I nie będę czuła się samotna. Życie będzie miało nowy sens.
Moje dzieci oczywiście były zszokowane tą wiadomością. Nie były zbyt szczęśliwe. Ale to wciąż moje życie i moje dziecko. Decyzja należy do mnie.
Co byś zrobiła na moim miejscu?
