Serce chciało mi wyskoczyć z piersi. Było to zrozumiałe, biorąc pod uwagę to, co miałam zrobić. W każdej chwili mogła przejść przez drzwi i w końcu poznałabym osobiście kobietę, która zabrała mi męża, zostałam sama z dwójką małych dzieci.
Dwa lata wcześniej dowiedziałam się o jej istnieniu dzięki prywatnemu detektywowi. Pamiętam, jak patrzyłam na jej czarno-białe zdjęcie. Byłam zbyt zszokowana, by płakać. Sfotografowano ją wchodzącą do pokoju hotelowego mojego męża, z torbą i poduszką w rękach.
Nie wiedziała, że hotele mają własne poduszki? – chciałam krzyczeć, ale na nic się to zdało. Musiałam przełknąć dumę i iść dalej.
Mój mąż wcale mi tego nie ułatwiał. Kilka dni później przyznał się do długiego romansu, ale poprosił mnie, bym dała naszemu małżeństwu drugą szansę. “Popełniłem błąd” – powiedział. – ” Wrócę do domu wcześniej, zjemy razem kolację, będziemy rodziną”.
Mój wewnętrzny głos mówił mi, że to było złe, że gdyby mnie kochał, nigdy by mnie nie zdradził. Czułam się zdradzona, niekochana i niegodna miłości, ale wiedziałam, że zasługuję na coś lepszego. Rozwód był jedyną opcją.
Wszystko zmieniło się po rozwodzie
W ciągu następnych dwóch lat przeszłam przez kilka etapów – żal, rozpacz, złość i smutek. Byłam jednak zdeterminowana, by stać się silniejszą i zmienić swoje życie. Moi chłopcy mieli zaledwie 2 i 3 lata, kiedy się rozwiedliśmy, i jeśli chciałam uchronić ich przed strasznymi konsekwencjami rozwodu, musiałam być szczęśliwą mamą. Zaczęłam chodzić do psychologa, uprawiać sport, lepiej się ubierać. Podróżowałam z synami, poznawałam mężczyzn, a potem spotkałam tego, którego byłam pewna, że nigdy mnie nie zdradzi.
Mój były mąż i jego ówczesna kochanka mieszkali już razem, a moje dzieci spędzały z nią czas. Kupowała im zabawki i ubrania, jeździła z nimi na wakacje. Wracały do domu i opowiadały mi zabawne historie, także o niej. Śmiałam się, ale w środku jej nienawidziłam.
Nienawidziłam jej za to, że odebrała mi męża, że go wykorzystywała, że nie dbała o to, że jest żonaty i ma dzieci. Za to, że trzymała go u siebie , podczas gdy ja siedziałam w domu, bezradna i rozhisteryzowana, za to, że uczyniła mnie samotną matką, za to, że zmieniła życie moich dzieci i zniszczyła naszą rodzinę.
Wciąż zadawałam sobie pytanie: Czy jest szczuplejsza ode mnie? Czy jest piękniejsza? Co ona ma, czego ja nie mam? Z różnych powodów unikałam spotkania z nią. Co poczuję, gdy spojrzę jej w oczy? Czy będę miała odwagę uścisnąć jej dłoń? A może na nią nakrzyczę? Czy ją uderzę? Czy powiem “dziękuję” za odebranie mi męża-zdrajcy?
Pewnego dnia wzięłam udział w 40-dniowym kursie rozwoju osobistego w studiu jogi. Każdy uczestnik miał inny cel, który chciał osiągnąć: schudnąć, stać się milszym/silniejszym… Wiedziałam, że muszę położyć kres mojemu cierpieniu, pożegnać się z przeszłością, aby ruszyć dalej. I w tym celu musiałam ją spotkać.
Dzień X
A teraz, kiedy czekałam na nią w kawiarni, serce waliło mi w piersi. Bałam się. Była starsza ode mnie, ale nie miała dzieci, co oznaczało, że jej piersi prawdopodobnie nie obwisły, nawet bez stanika. Jej brzuch był prawdopodobnie płaski i bez rozstępów, w przeciwieństwie do mojego. A ja mam dwie blizny po cesarskim cięciu. Jestem pewna, że lubi nosić wysokie obcasy. Potem spojrzałam na swoje trampki i moje myśli wymknęły się spod kontroli.
Cofnęłam się do czasów, gdy mój były mąż wyjeżdżał w podróże służbowe niemal w każdy weekend. Uczucia, które próbowałam stłumić, powróciły. Uczucia bycia niechcianą, niekochaną i niegodną miłości.
Wytarłam spocone dłonie o spodnie. Oddychaj, po prostu oddychaj. Słyszałam swój puls. Czułam bicie swojego serca. Otworzyłam plastikowe wieczko kartonowego kubka z herbatą i wdychałam jej ziołowy aromat. Mój puls nieco się wyrównał. Spojrzałam w górę i zobaczyłam ją idącą w kierunku mojego stolika. Intuicyjnie wiedziałam, że to ona. Spojrzałam prosto w jej zielone oczy, wyciągnęłam rękę i uśmiechnęłam się.
W jednej chwili dostrzegłam wszystkie szczegóły: jej szeroki uśmiech, lśniące ciemne włosy i perfekcyjny manicure. Miała na sobie koszulę w kratę i obcisłe dżinsy wpuszczone w kowbojskie buty. Po dwóch latach cierpienia i terapii poznałam swojego zaprzysięgłego wroga. I wtedy sama się sobie dziwiłam.
-Dziękuję, że tak dobrze opiekujesz się moimi dziećmi, gdy są z ojcem – powiedziałam jej. – Wiem, że może być z nimi ciężko, ale cieszę się, że zawsze możesz pomóc.
Te słowa pojawiły się znienacka i nagle zdałam sobie sprawę, że były szczere. W końcu to naprawdę dobrze, że martwi się również o moje dzieci, kiedy są z nimi. I po co mi złość na nią? Co bym na tym zyskała?
Zdałam sobie również sprawę, jak dobrze do siebie pasują: mój były mąż i ona. I jak dobrze do siebie pasujemy: ja i mój nowy mąż. Mamy po prostu różne style życia i priorytety. Nagle postanowiłam jej wybaczyć i w końcu się uspokoić. Nienawiść zniknęła, a ja natychmiast pogodziłam się z rozwodem.
Od tego czasu nawet się zaprzyjaźniłyśmy. Zawsze zapraszam ją na urodziny moich dzieci, a ona zaprasza mnie do siebie. Często rozmawiamy : o dzieciach, fitnessie itp. Kiedyś mieliśmy psa, a kiedy nie mogliśmy już sobie z nim poradzić, oddaliśmy go jej rodzicom. A teraz pomaga dzieciom zobaczyć zwierzaka.
Jesteśmy małą szczęśliwą rodziną. Los połączył nas w dziwnych i niefortunnych okolicznościach. Ale teraz przynajmniej rozumiem, że wszyscy jesteśmy w tej samej drużynie.
