Nie rozumiem osób biorących ślub po sześćdziesiątce. Czy miłość w tym wieku jest naprawdę możliwa? Czy nie można po prostu ze sobą być? Po co wiązać się węzłem małżeńskim?
Moja matka i ojciec żyli razem przez trzydzieści dwa lata. Niestety, w wieku 64 lat mój ojciec zmarł. Mając 60 lat moja matka została wdową. Wspieraliśmy ją jak tylko mogliśmy, często zabieraliśmy mamę do siebie. Mój mąż i ja mieszkamy w dużym domu i mamy dwoje dzieci: dziewczynkę i chłopca,
Mama zaczęła mi pomagać: gotowała, sprzątała i robiła pranie. Odbierała dzieci ze szkoły i prowadziła je na zajęcia dodatkowe. Moja córka chodzi na zajęcia z rysunku i śpiewu, a syn na sztuki walki. Muszę przyznać, że moja mama bardzo ułatwiła nam życie. Mój mąż i ja mogliśmy pracować, nie martwiąc się o dzieci.
Myślałam, że mama jest zadowolona. Mój mąż dobrze ją traktuje , nie ma między nimi wrogości ani kłótni. Wszystko jest spokojne. Ale pewnego dnia moja matka powiedziała, że lokalny klub organizuje wieczór dla samotnych i chce iść.
Nie od razu zrozumiałam, bo przecież dopiero co pochowała męża i już spieszy się na randkę? To nie miało dla mnie sensu, ale nic nie powiedziałam.
Wieczorem mama wróciła w dobrym nastroju. Powiedziała, że lubi rozmawiać z innymi ludźmi. Brzmiało to tak, jakbyśmy z nią nie rozmawiali. Ale to nie była ostatnia wizyta mamy na wieczorku dla singli. Zaczęła uczęszczać na nie w każdy wtorek. Oznaczało to, że nie mogła zaprowadzać mojego syna na sztuki walki. Musiałam wychodzić z pracy pół godziny wcześniej, żeby móc go tam zaprowadzić.
Nie lubiłam tych jej wypadów do klubu, ale moja matka nadal tam chodziła. To tam poznała pewnego pana. Powiedziała, że jest jej bratnią duszą. Co to znaczy, nie rozumiem. Moja matka zaczęła się z nim często widywać, chodzili na spacery po mieście, do parku, a nawet do kina. Nie widuje się ludzi po sześćdziesiątce chodzących na randki. Myślałam, że sobie pogadają i przestaną.
Ale pewnego dnia moja mama postanowiła ze mną porozmawiać i zapytała mnie, jak zareagowałabym, gdyby wyszła za mąż. Byłam zaskoczona. Jak to za mąż? Przecież jest wdową? Ma nas i wnuki, dlaczego miałaby chcieć to zrobić? Czy oni w ogóle dają śluby w tym wieku? Z jakiegoś powodu matka obraziła się na mnie, bez słowa wyszła i nie wróciła na noc. Nawet do mnie nie zadzwoniła, więc ja do niej też nie.
Nie rozmawiałyśmy przez miesiąc. Byłam zła, ona nie chciała zrobić pierwszego kroku. Zostawiła mnie samą z dwójką dzieci, wiedząc, że mam pracę, że nie mam czasu na obowiązki domowe. Nie mówię nawet o dodatkowych zajęciach mojego syna i córki.
Tydzień temu zadzwoniła i powiedziała, że wyszła za mąż. Czego ode mnie oczekiwała? Gratulacji? Zdradziła pamięć ojca i postanowiła być młodą kobietą na starość. Wymieniła wnuki i mnie na jakiegoś faceta. Jak mogę z nią po tym rozmawiać?
