Niedawno spotkałam kobietę na placu zabaw. Miała 41 lat, a jej dziecko miało zaledwie 3 lata. I wiesz, co mi powiedziała? Zawsze chciała mieć dziecko, ale nigdy nie miała na to czasu.
Teraz żałuje, że urodziła dopiero teraz. Jej mąż ma już 50 lat i wstydzi się wychodzić z córką, bo wszyscy myślą, że jest jej dziadkiem.
Ta kobieta nie wiedziała, co robić, ponieważ współczuła swojemu dziecku i mężowi. Teraz jest jej ciężko, bo mąż w ogóle nie pomaga przy dziecku – ma swoje problemy zdrowotne i wymaga opieki. Wszystko musi robić sama.
Teraz chcę wyrazić swoją opinię na ten temat, nie narzucając nikomu niczego. Uważam, że to jest złe. Kobiety zaczęły myśleć, że kariera jest ważniejsza niż rodzina. Rzucają się w wir pracy i budują swoje oszałamiające kariery. Kiedy odnoszą sukces, stają się najlepsze w swojej dziedzinie. A kiedy się nudzą, decydują się na dzieci.
Budzi się w nich instynkt macierzyński i postanawiają zostać matkami. Ale pozwól, że o coś zapytam! Czy pomyślałaś o swoim dziecku? Co będzie czuło, gdy Ciebie zabraknie? Nie będziesz żyć wiecznie. Kiedy skończy 18 lat, ty być może będziesz martwa. Nie wspominając już o tym, że w ogóle nie zobaczysz swoich wnuków.
Potrzebujesz tego? Nie, nie. Czy twoje dzieci tego potrzebują? Jak będą się czuły? Jeśli nie masz rodziny, kto się nimi zajmie? Kto będzie opiekunem twojego dziecka? Czy kiedykolwiek zadałaś sobie to pytanie?
Uważam, że jeśli nie chcesz zajść w ciążę do 35 lat lub nie możesz zajść w ciążę, to nie ma sensu próbować później. Dane statystyczne dotyczące średniej długości życia mówią prawdę – umrzesz bliżej 80 lub 90 roku życia, a Twoje dziecko zostanie sierotą, zanim będzie mogło pójść do pracy i zapewnić sobie utrzymanie!
