Dopóki mamy rodziców, pozostajemy dziećmi. Nie ma znaczenia, ile mamy lat – 18, 30 czy 60. Rodzice to najbliżsi ludzie, ci, którzy dali nam życie i pomogli nam odnaleźć naszą drogę. Ich utrata jest zawsze wielkim ciosem i bardzo trudno jest poradzić sobie z takim szokiem.
Badania pokazują, że utrata rodziców wpływa na funkcjonowanie mózgu i może prowadzić do poważnych urazów.
Zakręt obręczy, kora czołowa i móżdżek są odpowiedzialne za wspomnienia, sen i apetyt, a także za odczuwanie bólu i żalu. Dlatego ludzie nie śpią dobrze, tracą apetyt lub odwrotnie, nasila się to podczas stresu emocjonalnego.
Kiedy rodzice chorują przez długi czas, dzieci mają czas, aby psychicznie przygotować się na ich odejście. Pomaga im to łatwiej znieść taki szok.
Nagła utrata rodzica, zwłaszcza w młodym wieku, to nagły smutek, który pociąga za sobą takie konsekwencje, jak gniew i długotrwała depresja. Według statystyk 1 na 20 dzieci w wieku poniżej 15 lat straciło jednego lub oboje rodziców.
Jeśli chodzi o śmierć rodzica, nie ma czegoś takiego jak “przetrwanie tego, pogodzenie się z tym lub zrozumienie tego”. Nie ma znaczenia, jaki rodzaj relacji miałaś /miałeś z nimi lub jak dobrymi byli rodzicami. Taka żałoba zmienia człowieka na zawsze.
Kochaj swoich rodziców i doceniaj każdą chwilę spędzoną z nimi!
