Dorastałem w zwyczajnej rodzinie. Mama, tata i ja, ich syn. Miałem bardzo ciepłe i szczere relacje z tatą, a z mamą prawie nigdy nie rozmawialiśmy, było oczywiste, że jej na mnie nie zależy.
Pewnego ranka tata obudził mnie i poszliśmy do kuchni na śniadanie. Zauważyłem , że mamy nie było w domu. Tata powiedział, że wyjechała w interesach i wróci dopiero wieczorem. Mama wróciła wieczorem, szczęśliwa i uśmiechnięta. Tata natomiast był bardzo smutny i cały czas milczał. Tego wieczoru podsłuchałem ich rozmowę, podczas której ojciec prosił mamę, aby z nim została, ale ona odmówiła.
Zrozumiałem, że się rozwodzą. Zostałem z mamą. Miesiąc później przyprowadziła do domu mojego wujka Adama i powiedziała:
-To jest Adam, twój nowy tata, zamieszka z nami i będzie się tobą opiekował.
Moje relacje z ojczymem były okropne. Zawsze na mnie krzyczał, czasami nawet mnie bił. Nie pracował i siedział na utrzymaniu mojej mamy. Często dzwoniłem do taty i prosiłem, żeby do nas przyjechał. Mówiłem mu, że bardzo źle się czuję bez niego, że ojczym mnie bije i wyrzuca z domu.
Pewnego dnia, po kolejnej rozmowie, tata przyszedł do nas. Powiedział, że popełnił błąd, zostawiając mnie z nimi. Wyrzucił ojczyma z domu. Mama spakowała swoje rzeczy i poszła za nim. Nigdy więcej jej nie widziałem. Od tego dnia byliśmy tylko ja i mój tata…. do dziś mamy świetne relacje. Wciąż dziękuję mu za to, że nie zostawił mnie samego z tymi problemami.
