Mojego męża nigdy nie można było nazwać roztargnionym. Niemniej , czasami w pośpiechu zapominał portfela lub kluczy, ale zwykle jeden telefon rozwiązywał tę sytuację. Niestety, tym razem mój mąż był zajęty , więc postanowiłam sama zanieść mu zapomniany portfel.
– Dobra, muszę lecieć, jestem spóźniony – Franek pocałował mnie w policzek, po czym pobiegł do pracy.
Wczoraj mojemu mężowi zepsuł się samochód, a dzisiaj niespodziewanie został wezwany do biura i musiał wyjść wcześniej, żeby pojechać komunikacją miejską. Ja miałam dzień wolny. Trzasnęły drzwi wejściowe. Powoli piłam kawę, gdy zauważyłam portfel męża na krawędzi stołu.
– Co za osioł, powiedziałam z westchnieniem i zaczęłam wybierać numer męża.
Poczta głosowa….
Odczekałam kilka minut i zdałam sobie sprawę, że szybciej będzie dogonić męża, niż wieźć mu portfel do pracy. Szybko założyłam kurtkę, wzięłam telefon i portfel męża i wybiegłam na zewnątrz. Przystanek autobusowy był niedaleko naszego domu. Ale mojego Franka tam nie było. Zaczęłam się rozglądać i wtedy zobaczyłam go stojącego obok naszego samochodu, który, jak mówił, wczoraj niespodziewanie się zepsuł. Franek miał telefon przyciśnięty do ramienia i rozmawiał z kimś. Podeszłam bliżej i usłyszałam rozmowę:
-Kochanie, wiesz, że wyszedłem z domu najszybciej jak mogłem. Poczekaj jeszcze trochę. Umówiliśmy się, że będziemy się widywać po pracy. Musiałem okłamać żonę, że zostałem wezwany do biura, a także wymyśliłem wymówkę dotyczącą samochodu, aby jak najszybciej wyjść z domu. Tak, wiem, obiecałem rozwód, ale nie mówmy o tym teraz. Jadę, więc się nie denerwuj.
I wtedy Franek odwrócił się i zobaczył mnie. Nagle zmienił wyraz twarzy i upuścił telefon. Stałam jak wryta, patrząc mu prosto w oczy.
-Jestem…. – Franek próbował znaleźć właściwe słowa, ale nie mógł.
-Nie przejmuj się tym. Zapomniałeś portfela z domu. To ja już pójdę. Mam wolny dzień na spakowanie twoich rzeczy, więc możesz przenieść się do swojego słoneczka.
Nie chciałam nawet słuchać wymówek mojego męża. Po prostu odwróciłam się i poszłam do domu. Z trudem powstrzymywałam się od płaczu na ulicy. Dosłownie biegłam do domu. Franek nawet za mną nie poszedł. To zabolało mnie jeszcze bardziej. Głośno szlochając, spakowałam rzeczy męża do walizki. Zadzwoniłam do przyjaciółki, która wysłuchała mnie i wsparła najlepiej jak potrafiła.
Rozwiedliśmy się bardzo szybko. Ja przed ślubem kupiłam mieszkanie, więc on miał tylko dużą walizkę z ubraniami. Gdyby nie jego roztargnienie tamtego dnia, nie wiem jak długo jeszcze żyłabym w kłamstwie.
Dużo czasu zajęło mi pogodzenie się z tą sytuacją, ale w końcu, dwa lata później, poznałam mężczyznę, który mnie pokochał i, co najważniejsze, któremu mogłam zaufać. I od tamtej pory wierzę w przeznaczenie.
