Ta para nie podejrzewała nawet, że na świat przyjdą trojaczki. Barbara mieszkała z mężem w małym miasteczku. Było to w 1994 roku. W tamtych czasach w małych miasteczkach nie było dobrego sprzętu ultrasonograficznego. Dlatego Barbara nie wiedziała, że nosi trojaczki, wtedy zlecano tylko podstawowe badania . Brzuch Barbary rósł skokowo. W siódmym miesiącu Barbara zaczęła odczuwać skurcze.
Karetka zabrała ją do szpitala. Wszystko wydawało się iść dobrze i na świat przyszło jej pierwsze dziecko. Ale po krótkim czasie lekarze zdali sobie sprawę, że Barbara znów rodzi. Urodziło się jeszcze dwoje dzieci.
– Gratulacje! Masz trojaczki!
Barbara była szczęśliwa. Tak bardzo chciała mieć dzieci. Tak bardzo o nich marzyła. I oto miała troje naraz. Ale jej mąż nie podzielał radości z trojaczków. Kiedy Barbara i dzieci wrócili ze szpitala do domu, jej mąż był dziwny. Powiedział, że idzie po pieluchy. Ale nigdy nie wrócił.
Barbara nie mogła w to uwierzyć. Przez kilka pierwszych dni nie mogła znaleźć sobie miejsca. Zastanawiała się, czy coś mu się stało. Barbara była przerażona, ale musiała żyć dalej. Miała dzieci. Jej siostra i matka pomagały przy dzieciach. Barbara była w stanie znaleźć pracę. A kiedy dzieci miały 5 lat, zdecydowała się na bardzo poważny krok. Postanowiła przeprowadzić się do stolicy. Zaproponowano jej tam dobrą pracę.
Przeprowadzka to była dobra szansa na rozpoczęcie życia od nowa.
Mijały lata. Jej życie stawało się lepsze. Aż pewnego dnia, całkiem przypadkiem, wpadła na swojego męża. Kiedy zobaczył Barbarę, zdrętwiał. Tak bardzo zmieniła się przez te lata. Pewna siebie, piękna, szczupła. Dwa dni po spotkaniu jej były błagał ją o wybaczenie. Powiedział, że po prostu się bał, ale teraz będzie najlepszym ojcem dla swoich dzieci. Barbara wysłuchała go spokojnie i powiedziała:
-Tak jak ty klęczałeś teraz przez 2 minuty, ja klęczałam przez 3 lata, upokorzona przed moim szefem, kiedy poprosiłam o kolejny dzień wolnego, gdy moje dzieci były chore. Pracowałam na trzy etaty, żeby je wyżywić. A ty się bałeś. Dziś udało mi się zbudować nowe życie. I w tym życiu, przykro mi, nie ma dla ciebie miejsca. A dzieci? Dzieci dorosną i same zdecydują, czy chcą się z tobą kontaktować, czy nie, ale nie oczekuj ode mnie żadnego wsparcia.
Barbara odwróciła się i wyszła. Poszła do domu. Do swoich dzieci.
Czy to odosobniony przypadek? Raczej nie. Jednak widząc takie historie, zdajesz sobie sprawę, że życie takie jest – a karma nadejdzie w najbardziej nieoczekiwanym momencie, więc powinno się układać swoje życie zgodnie ze swoim sumieniem.
