I jak dobrze zaczął się dzień … Obudziłam się, zrobiłam kawę, przeczytałam twoje komentarze, jestem za nie bardzo wdzięczna, czasami dostaję od nich bardzo przydatne myśli, o których pisałam wczoraj wieczorem.
A potem zabrałam się do pracy, mając nadzieję , że dziś uda mi się zrobić większość, bo choroba trochę ustąpiła. Ale najwyraźniej wszechświat kategorycznie sprzeciwia się ukończeniu projektu na czas.
Bliżej południa telefon zaczął dzwonić bez przerwy. Renata (moja siostra) mówi do telefonu tragicznym głosem:
– Sara, czy możemy do ciebie przyjechać, nie mamy gdzie mieszkać.
– Oczywiście, byłam podekscytowana.
Moja siostra odłożyła słuchawkę i pół godziny później stanęła przed moimi drzwiami z walizką. Spojrzałam na nią pytająco.
– Na co się gapisz ? wykrzyknęła. – Nie mamy gdzie mieszkać, Maria i ja zostaniemy z tobą.
– Jak to ? Byłam zaskoczona. Masz mieszkanie , które dali ci rodzice.
Renata zrobiła pauzę, a następnie wypuściła powietrze.
– Tak się złożyło, że ją wynajęłam – przyznała niechętnie.
– Zawsze mówiłaś , że to twoje zapasowe lotnisko i nigdy nie wynajmiesz swojego mieszkania , bo wszystko ci zrujnują – uśmiechnęłam się.
– Potrzebowałam pieniędzy , więc je wynajęłam – warknęła moja siostra. –Nie wpuścisz nas i Maria i ja będziemy musiały mieszkać na stacji kolejowej?
Renata już przygotowywała się do odegrania nowego aktu ze swojej sztuki. Ale przez lata przyzwyczaiłem się do jej występów, więc gwałtownie jej przerwałem.
– Cóż, bądź tak długo, jak chcesz. Wciąż jestem sama. Jestem tylko trochę chora, mogę cię zarazić – ostrzegłam.
– Natychmiast załóż maskę – krzyknęła moja siostra.
O to właśnie chodzi Renacie . Świat musi koniecznie kręcić się wokół niej. Westchnęłam i poszłam poszukać maski, pytając o to, co się stało. Moja siostra rzuciła walizkę przy drzwiach i położyła się na kanapie, gotowa cierpieć.
– Och, proszę , nie – powiedziałam, zakładając maskę.
– Jesteście bez serca, wszyscy tacy jesteście, nikt nie chce mnie zrozumieć, współczuć mi zaczęła jęczeć.
– Renata , jak się czujesz? Nie masz złego życia , masz miód. Ile można narzekać?
– Nie jest dobrze. Odeszłam od męża. Jutro zamierzam złożyć pozew o rozwód – podała nową informację.
– Przypomnisz mi jeszcze raz? Roześmiałem się.
– Sara, to nie jest śmieszne! Czy możesz uwierzyć, że ten ktoś zdecydował się przyjechać do nas na kilka dni? Cóż, nie, pozwolę mojemu mężowi wybrać albo mnie , albo ją , moja siostra znów się zdenerwowała.
– Kim ona jest, przepraszam?
– Jego siostra, Anna – powiedziała.
Renata nienawidziła całej rodziny męża, chociaż traktowali ją bardzo dobrze. Rodzice opuścili mieszkanie i przeprowadzili się na wieś, zawsze pomagali im bez zbędnych pytań, zarówno finansowo , jak i fizycznie. Bardzo kochali swoją wnuczkę.
Nigdy nie powiedzieli Renacie złego słowa, a dlaczego była na nich zła, pozostawało dla mnie tajemnicą. Siostra jej męża, Anna , wyszła za mąż za wojskowego i przeprowadziła się do Warszawy. Wiem tylko , że nie udało im się mieć dziecka.
– Możesz sobie wyobrazić, że moja teściowa zadzwoniła i powiedziała:
– Anna zostanie u ciebie przez kilka dni, musi iść do szpitala na badania , a od nas jest długa droga.
Nawet mnie nie zapytała, po prostu postawiła mnie w takiej sytuacji – jęczała moja siostra.
– Renata , dramatyzujesz, co z tego, że Anna zostanie z u was przez kilka dni, poza tym to mieszkanie twojej teściowej, nie zapominaj – przypomniałam jej.
– Nie mogę znieść tej Anny. Niech mój mąż wybierze nas albo ją – powiedziała.
– Musisz być bardziej tolerancyjna dla ludzi, my tolerujemy ciebie , próbowałam przemówić siostrze do rozsądku, ale ona już mnie nie słuchała, wpatrując się w telefon.
– Och, dziewczyny dzwonią ! wykrzyknęła. – Odbierz Marię z przedszkola, dobrze.
Z tymi słowami szybko podskoczyła i pobiegła do drzwi, nawet nie słuchając mojej odpowiedzi. Taka jest Renata , nie dba o to, co myślą inni, jest przyzwyczajona do robienia rzeczy po swojemu…
PS..: Oczywiście, że odbiorę Marię . Właściwie mogę napisać ponad sto historii na temat tego , dlaczego Renata chce się rozwieść z mężem. Ciekawe , co będzie dalej , gdy skończą jej się powody!
