Miałem wspaniałą rodzinę. Moi rodzice bardzo się kochali. Ale kiedy miałem pięć lat, mój ojciec miał wypadek w fabryce i zmarł. Moja mama była bardzo smutna i często płakała, ale starała się robić to tak, abym tego nie widział.
Mama zaczęła bardzo ciężko pracować, żeby mnie wyżywić. Potem poznała mężczyznę o imieniu Michał. Zakochała się w nim i wyszła za niego za mąż. Zamieszkał z nami. Michał traktował mnie bardzo dobrze. Zacząłem nawet nazywać go tatą. Mama była z nim szczęśliwa. Nasze życie stało się lepsze. Minął rok i Michał nagle zaczął pić. Dużo i często.
Pewnego dnia zdarzył się wypadek. Obudziłem się, gdy mama robiła śniadanie. Umyłem twarz i poszedłem na śniadanie. Wujek Michał siedział przy stole pijany i rozmawiał sam ze sobą. Szybko zjadłem śniadanie i mama wysłała mnie na dwór, żebym się pobawił.
Kiedy wróciłem do domu, zobaczyłem, że mamy nie ma. Wujek Michał siedział przy stole i pił.
– Gdzie jest mama? Wyszła gdzieś?
– Twoja mama jest w szpitalu! Nie będzie mi już przeszkadzać! A ty idź pozmywaj naczynia!
Bardzo się przestraszyłem i pobiegłem do sąsiadki. Powiedziała mi, że wydarzyło się wielkie nieszczęście: moja mama zachorowała i została zabrana przez karetkę. Wczesnym rankiem sąsiadka zabrała mnie ze sobą i pojechaliśmy do szpitala, żeby zobaczyć mamę. Poszłyśmy do lekarza, aby dowiedzieć się, jak się czuje moja mama. Powiedział:
– Bardzo mi przykro. Miała rozległe obrażenia. Próbowaliśmy ją uratować, ale zmarła podczas operacji.
Nie chciałem wierzyć, że lekarz mówi prawdę. Zacząłem płakać. Myślałem, że serce mi pęknie z bólu. Wybiegłem na korytarz i zacząłem biegać po wszystkich oddziałach. Miałem nadzieję, że zobaczę tam mamę. Wołałem mamę:
– Mamo, mamo! Gdzie jesteś? Wróć do mnie! Nie zostawiaj mnie! Jak ja będę żyć bez ciebie!
Nie chciałem nic słyszeć, chciałem tylko, żeby moja kochana mama do mnie wróciła. Jak będę teraz bez niej żyć? Sąsiadka przyprowadziła mnie do domu. Wujek Michał spał na kanapie, ja poszedłem do swojego pokoju. Tam długo płakałem, a potem zasnąłem.
Rano obudził mnie wujek Michał słowami:
– Pakuj swoje rzeczy i wynoś się stąd! Twoja matka nie żyje, a to jest teraz moje mieszkanie! Nie chcę cię widzieć! Nie będziesz tu więcej mieszkać!
Szybko zebrałem swoje ubrania i wyszedłem z mieszkania. Płakałem i nie wiedziałem, co robić. Potem zapukałem do drzwi sąsiadki i opowiedziałem jej o wszystkim.
Powiedziała:
– Nie płacz, kochanie. Wszystko będzie dobrze.
Złożyła donos na Michała. Odbył się proces i został skazany za zabicie mojej mamy. A cioci Marii udało się uzyskać opiekę nade mną. Mieszkanie pozostało moją własnością. Ja tam nie mieszkałem, mieszkałem z ciocią. Wynajmowaliśmy moje mieszkanie. Ciocia Maria nie wydawała pieniędzy, które płacili lokatorzy, oszczędzała je. Dała mi je na studia. Przydały się, gdy studiowałem.
Teraz pracuję, udało mi się nawet ożenić i zostać ojcem. Moja ciocia mieszka z nami. Jest dla mnie najbliższą osobą. Każdego dnia dziękuję jej za to, co dla mnie zrobiła. Gdyby nie ona, dorastałbym w sierocińcu i byłbym pozbawiony takiej opieki i miłości. Dziękuję, moja droga ciociu.
