Mój mąż Piotr i ja mieliśmy dobre życie i dwóch wspaniałych synów. Wszyscy uważali naszą rodzinę za idealną i byliśmy dla nich wzorem do naśladowania.
Przede mną Piotr był zakochany w dziewczynie, ale ona wyszła za mąż za jego przyjaciela. Piotr był smutny, ale wtedy poznał mnie. Szczerze się w nim zakochałam i zainwestowałam całą siebie w dom, dzieci i niego . Piotr i jego przyjaciel w końcu się pogodzili i wszyscy zostaliśmy przyjaciółmi.
Mój Piotr pracował, ja zajmowałam się synami, domem. Potem kupiliśmy mieszkanie. Nasza sytuacja finansowa była dobra. Kupiliśmy samochody i zaczęliśmy spędzać wakacje za granicą.
Nasi synowie dorośli i wyjechali na studia do stolicy. A my zostaliśmy sami. Opiekowałam się matką i teściową. Mój mąż zasugerował, abyśmy sprzedali nasz dom na wsi i duże mieszkanie mojej matki, a pieniądze przeznaczyli na zakup dużej działki i zbudowali tam piękny dom. Zgodziłam się. Sprzedaliśmy wszystko, zbudowaliśmy dom i zabraliśmy moją matkę, aby z nami zamieszkała.
Piotr ciężko pracował, a ja zajmowałam się domem. Nie miałam czasu go kontrolować, nie dzwoniłam do niego i nawet czasami nie wiedziałam, kiedy wrócił do domu.
Tak by było nadal , gdyby pewnego dnia nie odwiedził mnie mój młodszy syn. Przygotowywałam obiad, a Piotr siedział w swoim gabinecie i rozmawiał z kimś przez telefon. Mój syn poszedł do niego. Po chwili weszłam, by zawołać ich na kolację. Nigdy nie patrzyłem na laptopa mojego Piotra, ale wtedy zauważyłam, że nagle go zamknął, kiedy weszłam. Poszliśmy na kolację, a potem Piotr i syn poszli do ogrodu. Poszłam do biura Piotra.
Kiedy włączyłam komputer, zobaczyłam zdjęcia jakiejś kobiety. Przeczytałam ich korespondencję i dowiedziałam się wszystkiego. To była ta sama kobieta, w której mój Piotr był kiedyś zakochany. Okazało się, że dużo korespondowali, ona wysyłała mu swoje zdjęcia. Z korespondencji zorientowałam się, że spotykają się i spędzają razem czas.
Och, jak ja żałuję tej ich przyjaźni! Nie rozmawiałam jeszcze z Piotrem, ale planuję to zrobić. Po prostu nie mogę znaleźć słów. I nie chcę się z nim rozstawać. A może po prostu boję się usłyszeć prawdę. Jestem zraniona i nie rozumiem, co zrobiłam źle
