Kiedy mój syn powiedział mi, że chce się ożenić, byłam bardzo szczęśliwa. Zawsze myślałam, że będę traktować moją synową jak własną córkę. Chciałam mieć z nią dobre relacje. Nie tak jak większość. Chciałam mieć syna i córkę. Ale okazało się, że synowa zabrała mi mojego jedynego syna.
Słyszałam wiele historii o tym, jak ludzie zmieniają się po ślubie. Ale nie mogłam sobie wyobrazić, że coś takiego wydarzy się w mojej rodzinie.
Mój mąż i ja jesteśmy na emeryturze i mamy tylko jedynego syna. Włożyliśmy w niego całą naszą duszę. Wszystko, co mieliśmy najlepszego. Mój syn ukończył szkołę z bardzo dobrym wynikiem, był bardzo inteligentnym chłopcem, dobrym sportowcem. Potem rozpoczął studia medyczne i z powodzeniem je ukończył. Dostał pracę w miejscowym szpitalu i zaczął uczyć w akademii medycznej. Mój mąż i ja byliśmy bardzo dumni z jego sukcesu i szczerze się cieszyliśmy. Był w stanie zapewnić sobie mieszkanie, samochód i inne dobra.
Pewnego razu zakochał się w dziewczynie. Wydawało się, że ona też go kocha, ale z jakiegoś nieznanego powodu poślubiła innego mężczyznę. Mój syn był smutny, ale potem poznał inną . Z nią też nie wyszło. Mój syn był bardzo przybity swoim życiem osobistym. Zaczął nawet siwieć. Bardzo martwił się, że nie ma żony ani dzieci.
Pewnego dnia przyszedł do nas i powiedział, że pewna dziewczyna spodziewa się jego dziecka. Zaczęli mieszkać razem. My byliśmy szczęśliwi. Ale nie na długo. W bardzo krótkim czasie udało jej się nastawić naszego syna przeciwko nam. W jednej chwili odwrócił się od nas. Mam wrażenie, że zaczął nas nienawidzić.
Widzieliśmy naszego wnuka dopiero gdy miał 3 lata. Nie rozumiem, jaki jest tego powód. Obwiniam synową, bo nie widzę innego wytłumaczenia. Nie bierzemy od niego pieniędzy, włożyliśmy w niego nasze serca i dusze. Cała rodzina mówi, że go zaczarowała. Ale ja w to nie wierzę. Nie mogę uwierzyć, że nasz syn już nas nie potrzebuje. Nie wiem , co robić.
