Mając 30 lat Dorota poznała swojego przyszłego męża, Andrzeja. Poznali się w pracy. Był trzy lata starszy od niej. Jego matka, Sara, zaakceptowała wybór syna – Dorota od razu przypadła jej do gustu.
Kilka miesięcy później zamieszkali razem u niego, w mieszkaniu, które podarowali mu rodzice. Dorota codziennie sprzątała i gotowała mu pyszne posiłki. On jednak nie spieszył się z pomocą nawet wtedy, gdy było to naprawdę konieczne. Cały wolny czas spędzał na oglądaniu telewizji. Później zdarzył się incydent, który sprawił, że Dorota zaczęła się zastanawiać, czy naprawdę chce takiego mężczyzny.
-Kiedyś moja teściowa Sara złamała nogę i przez miesiąc nie wychodziła z domu. Kiedy do nas przyjechała, poprosiła Andrzeja, żeby odwiózł ją do domu. Odpowiedział:
-Sama musisz wrócić.
Moja teściowa powiedziała:
-Trzeba sprawić, by dzieci żyły w ubóstwie, wtedy przynajmniej będą wdzięczne.
Po jakimś czasie Dorota odeszła od Andrzeja. Nigdy nie skarżyła się jego matce na jej syna, tylko mówiła jej:
-Ty znasz swojego syna.
Teściowa powiedziała, że kiedy potrzebowała pomocy finansowej dla chorego męża, syn jej odmówił. Otrzymała bardzo duże “dziękuję” za mieszkanie i samochód.
Dorota nie wróciła do niego, nie chciała być z leniem i niewdzięcznikiem. Trzy lata później Dorota odnalazła swoje szczęście.
Teraz ma dwójkę dzieci, które od małego uczy pracy.
