Rodzice często zabierali córkę na wieś, aby latem odwiedziła babcię. Kiedy dziewczynka podrosła, powiedziała rodzicom, że jest już na tyle duża, że może sama pojechać do babci.
-Jestem już duża! Mogę sama pojechać do babci! – powtarzała dziewczynka.
Po długiej debacie matka i ojciec zgodzili się. Poszli z nią na peron i czekali na pociąg. Rodzice zaczęli udzielać rad dziecku. Córka nerwowo odpowiedziała:
-Wiem, wiem, rozmawialiśmy o tym już 200 razy…!
Wtedy ojciec powiedział: -Córeczko, jeśli się będziesz bała lub wstydziła, to tutaj jest coś dla ciebie… i włożył coś do kieszeni dziewczynki.
Dziewczynka siedziała w pociągu, patrzyła na krajobrazy za oknem… Wszędzie byli ludzie… obcy. Popychali się, głośno rozmawiali, wsiadali i wysiadali… Konduktor zwrócił jej jakąś uwagę, ktoś inny spojrzał na nią z niezadowoleniem Z każdą minutą dziewczyna czuła się bardzo nieswojo. Wtedy strach ogarnął jej myśli… Skuliła się w kącie. Zaczęły płynąć jej łzy… Wtedy dziewczynka przypomniała sobie słowa rodziców… Włożyła rękę do kieszeni i wyjęła kartkę papieru. Drżącą ręką rozwinęła kartkę i przeczytała następujące słowa:
Córeczko, jesteśmy w następnym wagonie.
W ten sposób musimy być w stanie wypuścić nasze dzieci z gniazda, zaufać im… Ale zawsze być tam, w “następnym wagonie”, aby nie czuły się przestraszone. Być przy nich, dopóki żyjemy, dopóki biją nasze serca.
