Nigdy bym nie pomyślała, że mój mąż będzie zdolny do takiej zdrady. Byliśmy zwykłą, przeciętną rodziną. Nasze małżeństwo trwało dość długo. Mam 40 lat, a mój mąż 42. Pobraliśmy się, gdy miałam 18 lat. Rok później urodziło się nasze pierwsze dziecko, a dwa lata później – drugie.
Prowadziliśmy normalne życie, bez skandali i konfliktów. Mój mąż zawsze był cichy i spokojny, nie lubił dużo mówić, ale nie przeszkadzało mi to, bo zawsze razem rozwiązywaliśmy każdy problem.
Wyobraźcie sobie mój szok, gdy na urodzinach młodszego syna mąż skonfrontował mnie z faktem, że za dwa lata się rozwiedziemy. Powiedział, że starszy syn już się ustatkował, a młodszy za dwa lata też dorośnie i się usamodzielni.
I mój mąż poradził mi, żebym przez te dwa lata zarobiła / uskładała sobie na wygodne życie, bo stracę jego zarobki. A mój mąż, nawiasem mówiąc, był głównym żywicielem rodziny, moja pensja wystarczała tylko na zakup rajstop i szminki.
Nie wiem więc, jak zareagować na słowa męża. I nie chcę tak żyć, udając szczęśliwą parę i odliczając dni do rozwodu. Postanowiłam sama złożyć pozew o rozwód. Dzięki Bogu, nasi synowie są już dorośli i mam nadzieję, że to zrozumieją. Nie ma więc potrzeby czekać kolejnych dwóch lat!
Wszyscy moi przyjaciele mnie wspierają. Mówią, że mój mąż to tchórz i łajdak! A ja nadal nie mogę zrozumieć, co na niego tak wpłynęło? I od ilu lat myśli o rozwodzie?
