Wiele osób jest przekonanych, że młoda rodzina potrzebuje oddzielnego mieszkania do szczęśliwego życia. Oczywiście, jeśli po ślubie para zamieszka z rodzicami , pojawią się konflikty. Rodzice i ich dzieci często mają zupełnie inne poglądy na codzienne życie, a kłótnie powstają z powodu takich różnic. Miałam więc do czynienia z sytuacją związaną z mieszkaniem i rodzicami.
Kiedy miałam 3 lata, moja mama zostawiła mnie z ojcem i wyjechała za granicę, aby tam budować swoje życie. Kiedy jej życie się poprawiło, już mnie nie potrzebowała. Nigdy się nie odezwała, nie wiem gdzie jest, jak żyje i co robi. Dorastałam z ojcem. Dał mi tyle ciepła i miłości. Jestem mu bardzo wdzięczna za wszystko.
Nie raz miał okazję założyć rodzinę z jakąś kobietą. Z jedną z nich był nawet żonaty, dopóki nie powiedziała mu, że chce mieć własne dzieci. Wszystko byłoby dobrze, ale mieli “mało miejsca na dziecko”, więc powiedziała, że będą mieli dzieci, kiedy wyślą mnie do sierocińca. Nigdy więcej nie widziałam tej kobiety w naszym domu. Nie mogłam przestać myśleć, że poświęcił dla mnie swoje szczęście. Wiedziałam na pewno, że nigdy go nie zawiodę i zawsze będę wdzięczna za szczęśliwe życie, bez względu na wszystko.
Poszłam na studia i tam poznałam mojego chłopaka Bogdana. Dwa lata później oświadczył mi się. Kiedy rozmawialiśmy o naszych przyszłych planach życiowych, od razu ostrzegłam go, że nie wyprowadzę się od taty. Nie mogłam zostawić go samego po tym wszystkim, co dla mnie zrobił. Bogdan znalazł wspólny język z moim tatą i nasza trójka zaczęła mieszkać razem. Wszystko było dobrze, dopóki nie urodziłam córki.
Wtedy zaczęły się pierwsze problemy i kłótnie. Każdy mężczyzna w domu miał swoje poglądy na metody wychowawcze. Oczywiste jest, że były one diametralnie różne. Czułam się bardzo niekomfortowo z ich konfliktami. Wtedy Bogdan zaczął nalegać, żebyśmy się wyprowadzili i zamieszkali osobno. Zwłaszcza, że była taka możliwość.
Pewnego dnia przyjechała do nas teściowa. Weszła do naszego domu i pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to jej walizki. Powiedziała mi, że wynajęła swoje mieszkanie i zatrzyma się u nas, bo nie ma dokąd pójść. Powiedziała do mnie z uśmiechem:
-No chyba nie zostawisz mnie, matki swojego męża, na ulicy?
Byłam w szoku. Nie miałam pojęcia, jak się dogadamy, ponieważ nasze relacje były napięte. Ale ona powiedziała mi, że skoro mieszkamy z moim ojcem, to dlaczego jej syn miałby być ograniczony w tych samych prawach, on też chce mieszkać obok swojej matki.
Okres, który rozpoczął się w naszym życiu można opisać jednym słowem – koszmar. Teściowa zaczęła wtrącać się we wszystko. Pouczała mnie jak mam wychowywać córkę, jak mam gotować, jak mam prać i jak mam traktować męża. Kiedy miałam już tego dość, zaczęłam jej mówić, że sama wymyślę, co i jak powinnam robić. W odpowiedzi usłyszałam:
-Dlaczego twój tata może wtrącać się w twoje sprawy, a ja nie?.
Zaczęłam myśleć o tej sytuacji i zdałam sobie sprawę, jak bardzo kochał mnie mój mąż, który tolerował konflikty z moim ojcem i słuchał mnie, gdy prosiłam go, aby nie kłócił się z tatą. Codziennie spędzałam kilka godzin zastanawiając się, co powinnam zrobić. Z powodu tych myśli nawet nie zauważyłam, jak zmieniły się relacje między moim ojcem a teściową.
Na początku aktywnie ze sobą flirtowali. Potem był okres “cukierkowy”, a miesiąc później nawet nie ukrywali, że są w związku. Kiedy zapytałam, czy to prawda, teściowa odpowiedziała mi:
-Dlaczego nie, przecież jesteśmy wolnymi ludźmi, dlaczego nie możemy założyć rodziny?.
Nie wiedziałam, jak na to zareagować. Z jednej strony to była prawda. Dorośli. Ale z drugiej strony, to było dziwne.
Postanowiliśmy jednak z mężem się nie wtrącać. Historia zakończyła się tym, że poprosili nas o przeprowadzkę do wynajętego mieszkania. Teraz mieszkamy we trójkę z mężem i dzieckiem w ładnym wynajętym mieszkaniu. Oszczędzamy pieniądze na własne. Teraz jesteśmy szczęśliwi, że sytuacja została rozwiązana w ten sposób.
