Poznałam mojego przyszłego męża, kiedy byłam studentką. Już wtedy był wojskowym. Zaczęły się zaloty, prezenty, bukiety. Zakochałam się. Zaczęliśmy razem mieszkać, a później urodziłam syna, a po jakimś czasie córkę.
Żyło nam się bardzo dobrze, nigdy się nie kłóciliśmy. Dopóki nie musieliśmy przeprowadzić się do innego miasta. Tutaj nasze życie zaczęło się zmieniać. Jego często nie było w domu, prawie co tydzień był wysyłany w delegacje. Zaczęło się to jakiś czas po naszej przeprowadzce.
Zaczęłam się bardzo denerwować. Dlaczego nie mam męża w domu? Dlaczego dzieci go nie widują? Postanowiłam porozmawiać z jego szefem. I wtedy doznałam szoku. Powiedział mi, że nic nie wie o żadnych podróżach służbowych i nigdzie nie wysyła mojego męża. Dlaczego więc mnie okłamywał?
Kiedy wrócił, natychmiast z nim porozmawiałam. Przyznał, że wszystkie jego “podróże służbowe” odbywały się w sąsiednim domu. Powiedział, że dobrze, że zaczęłam tę rozmowę. Ciężko mu żyć w dwóch rodzinach, więc będzie musiał się rozwieść.
Wyobrażacie sobie mój szok? Powiedział, że pomoże przy dzieciach, da mi pieniądze, ale ja nic nie słyszałam z powodu potwornego bólu. Rozwiedliśmy się szybko, a ja zamieszkałam z rodzicami. Mój były mąż dotrzymał obietnicy i pomógł mi finansowo.
Od tego czasu minęło wiele lat. Założyłam własną firmę, dzięki której wybudowałam dom. Samodzielnie wychowywałam dzieci i spotkałam w swoim życiu bardzo opiekuńczego, miłego mężczyznę. Jestem z nimi bardzo szczęśliwa, choć nie spieszy mi się do ślubu z nim.
