Moja kuzynka wkrótce skończy 40 lat i jest zdrową i samowystarczalną kobietą. Dziesięć lat temu wyszła za mąż po raz drugi, razem z mężem zarabiali przyzwoite pieniądze, kochali się i jedyne czego im brakowało to dziecko.
Po dwóch latach różnych prób zaczęli mieć poważne kłótnie i skandale, więc rozstali się, a pragnienie posiadania dziecka u Anny wzrosło dwa, a nawet trzy razy.
Przez następne dwa lata próbowała “zbudować” związek z mężczyzną, który poparłby jej pragnienie posiadania dziecka, ale wszyscy mężczyźni uciekli, gdy usłyszeli jej pragnienie. Nie chciała urodzić dziecka komuś, kogo nie znała, więc rozpoczęła próby sztucznego zapłodnienia.
Przez rok podróżowała do świętych miejsc, chodziła do kościołów i błagała Boga o dziecko, jednocześnie próbując zajść w ciążę in vitro. I zdarzył się cud!
Przez cały okres ciąży Anna dbała o siebie najlepiej jak potrafiła, przebywając w domu swojej matki lub w szpitalu, wszyscy wokół wiedzieli, że jest w ciąży i jak bardzo jest szczęśliwa.
Kiedy urodziła, zadzwoniłam do niej, by jej pogratulować i powiedzieć, że przyjadę odwiedzić ją w szpitalu. Kiedy jej pogratulowałam, powiedziała mi, że zostanie wypisana bez dziecka.
Zadzwoniłam do jej matki, która potwierdziła słowa córki i powiedziała mi, że nie zna powodu tej decyzji.
Anna żyła dalej, jakby nic się nie stało, a kiedy próbowaliśmy zapytać ją o powód decyzji, ignorowała nas lub odchodziła. Żaden z jej krewnych nie był w stanie jej zrozumieć, ale wszyscy bardzo martwią się o dziecko, które jest teraz w sierocińcu. Mam nadzieję, że wkrótce zostanie zabrana przez tych, którzy naprawdę ją pokochają!
