Chcę krzyczeć na całe gardło, nie z bólu, ale ze szczęścia. Jestem w ciąży! Nareszcie! Czekałam na to tak długo i w końcu się udało! Nawet jeśli nie wiem, kto jest ojcem mojego dziecka. Muszę się tym z kimś podzielić, ale boję się, że moje bliskie otoczenie mnie nie zrozumie!
Dwa lata temu mąż mnie zostawił, bo mimo dwóch lat starań i leczenia nie mogłam zajść w ciążę, znalazł sobie kogoś, komu udało się to błyskawicznie. Podczas gdy on wychowywał swojego małego synka, ja płakałam po nocach, nie rozumiejąc, dlaczego los był dla mnie tak okrutny.
Uwielbiam dzieci. Potrafię znaleźć wspólny język zarówno z nieznajomym chłopcem bawiącym się w parku, jak i z nowo narodzonym.
Skonsultowałam się z lekarzem, który pomógł mi określić najkorzystniejszy okres, poszłam do salonu piękności, założyłam najbardziej odsłaniającą sukienkę i poszłam do pewnego klubu w naszym mieście.
Nie wróciłam do domu sama, ale obudziłam się rano sama. Całe szczęście, bo nie chciałam jeść śniadania z nieznajomym.
Bardzo się bałam, że to wszystko na marne, ale jakoś tak się stało, że miesiąc później nabrałam apetytu, o czym powiedziała mi koleżanka, bo sama tego nie zauważyłam. Po przeczytaniu blogów wszystkich mam wiedziałam już, że to może być pierwszy objaw ciąży i z radością pobiegłam kupić test.
Miałam dwie kreski.
Byłam w siódmym niebie. Czekałam na to tak długo… marzyłam o tym tak długo, a potem to się stało!
