Kiedy Dawid miał 25 lat, dowiedział się, że wkrótce urodzi mu się braciszek. Od dawna nie mieszkał z rodzicami, utrzymywał się sam i wynajmował mieszkanie. Odwiedzał rodziców co kilka tygodni. Po narodzinach młodszego brata zaczął pomagać rodzicom w każdy możliwy sposób.
Mama Dawida urodziła jego brata, gdy była już w dość zaawansowanym wieku. Artur dorastał w wielkiej miłości, więc nie był tak odpowiedzialny jak Dawid. Jego rodzice biegali wokół niego na palcach. Dawid nie podzielał tej przesadnej miłości. Oczywiście, kochał swojego brata, ale nie w taki sam sposób jak jego rodzice.
Kiedy Dawid miał 30 lat, urodziła mu się córka. Jego rodzice nadal byli zajęci Arturem. Prawie nie uczestniczyli w życiu wnuczki. Dawid patrzył na to ze zrozumieniem. Był zajęty własnym życiem. Otworzył firmę, kupił mieszkanie, jego córka dorastała w dobrobycie. Nie zapomniał też o swoich rodzicach.
Kiedy jego rodzice zmarli, okazało się, że nie sporządzili testamentu. Dlatego cały majątek musiał zostać podzielony między Artura i Dawida. Dawid niczego nie potrzebował, a Artur bardzo dobrze trzymał się spadku. Rodzicom udało się zbudować bardzo ładny, duży dom. Wszystko to zostało zrobione za pieniądze Dawida. Ale Artur, który nie zainwestował w to ani grosza, marzył o zatrzymaniu tego domu dla siebie.
Dawid nie miał nic przeciwko pozostawieniu wszystkiego bratu. Był jednak jeden warunek. Artur musiał oddać pierścionek matki, który był przekazywany z pokolenia na pokolenie. Ten pierścionek należał do ich prababci. Mama wierzyła, że ten pierścionek przynosi szczęście.
Artur odmówił oddania pierścionka Dawidowi. Mimo że wiedział, że teraz powinien należeć do córki Dawida. Pierścionek był bardzo drogi i chciał go sprzedać. Dawid zaoferował nawet, że odkupi go za sporą sumę pieniędzy. Artur zdał sobie sprawę, jak ważny był dla Dawida i zażądał udziału w jego biznesie.
Aby dać nauczkę bezczelnemu bratu, Dawid zaczął dzielić spadek. Udało mu się znaleźć testament ojca. Stwierdzał w nim, że całość ma przypaść Dawidowi.
W końcu Dawid dostał to, czego chciał. Pierścionek trafił do jego córki, a Artur został prawie z niczym. Oto, co chciwość może zrobić z człowiekiem.
