Do dziesiątego roku życia mieszkaliśmy razem ja , mama ,tata i myślałem, że kochają mnie ponad wszystko. Zawsze miałem wszystkiego pod dostatkiem. Mogłem siedzieć do późna grając w gry komputerowe lub oglądając telewizję i nikt mi tego nie zabraniał. Jeśli chciałem, uczyłem się, ale jeśli nie, mogłem po prostu włóczyć się po ulicach z kolegą z klasy.
Kiedy skończyłem dziesięć lat, moi rodzice rozwiedli się, a później w moim życiu pojawił się ojczym. Był dla mnie surowy i okrutny.
Musiałem spełniać jego wymagania. Po szkole musiałem chodzić z nim na basen. Zimą w weekendy zabierał mnie na narty, a latem w góry. Ponadto moje lekcje były dla niego świętością. Wszystko musiało być zrobione bezbłędnie, bez dyskusji.
Kiedy naprawdę działał mi na nerwy, uciekałem do ojca, który mieszkał na obrzeżach miasta. Tam naprawdę się rozluźniałam. Mogłem robić wszystko – ojciec na wszystko mi pozwalał.
To tutaj spróbowałem swojego pierwszego papierosa. Uśmiechnął się tylko ironicznie: “Co jest, mały, już palisz?” Zakaszlałem i nie odpowiedziałem mu. Jednak w domu dostałem niezłą burę od ojczyma, gdy poczuł zapach papierosów. Nawet moja mama nie mogła się powstrzymać i stanęła w mojej obronie.
W głębi serca pragnąłem, aby ojczym zniknął z mojego życia, zniknął na zawsze, ponieważ wierzyłem, że uniemożliwia mi prawdziwe życie.
Czas mijał. Kiedy skończyłem 30 lat, zostałem również ojcem i dopiero wtedy zrozumiałem, co to znaczy prawdziwie kochać i troszczyć się o młode życie. Wtedy zrozumiałem, kto był moim prawdziwym ojcem. Ale było już za późno.
Mój ojczym odszedł kilka lat temu – zginął w wypadku samochodowym.
Chciałbym mu podziękować, ale już go nie było. Nigdy tego nie zrobiłem, bo uważałem go za swojego największego wroga.
Mój ojciec zaczął zaglądać do kieliszka i całkowicie się rozpił. Wstydziłem się go..
Dbajmy o tych, którzy naprawdę dobrze nam życzą.
