Poszłam na chwilę do jego biura, usiadłam na krześle i czekałam, aż coś skończy. Nagle włączyła się elektroniczna ramka na zdjęcia i zdjęcia zaczęły migać. To była nowa rzecz na jego biurku, nie widziałam jej wcześniej.
Oto mój kochany z synem pod szkołą , oto jego syn uśmiechający się do różowych balonów, cała rodzina na tle ośnieżonych gór, oto on przytulający swoją żonę, jego żona w niebieskiej sukience zdmuchująca świeczki na torcie.
To był pierwszy raz, kiedy zobaczyłam jego żonę. Byłam jak przykuta do krzesła.
To dziwne, ja jestem blondynką, ona brunetką. Mam długie włosy, ona ma krótką fryzurę, jest trochę starsza, ale wyglądamy tak podobnie! Owalna twarz, dołeczki w policzkach, zmarszczki wokół oczu przy szerokim uśmiechu. I obie go kochałyśmy. Czułam to w jej oczach, jak patrzyła na mojego kochanka na zdjęciu. I ja też go kochałam. Spotykaliśmy się przez nieco ponad rok, a ja regularnie próbowałam przestać, odejść, uciec, ale nie miałam odwagi. Za każdym razem tak słodko szeptał, jak na mnie czeka, jak za mną tęskni, że jestem jego przeznaczeniem, a rodzina to tylko formalność.
A teraz to wcale nie była formalność, tylko prawdziwi ludzie patrzyli na mnie ze zdjęć. I poczułam, że nie chcę się dłużej oszukiwać. Tak, są mężczyźni, którzy się rozwodzą, ale mój kochanek wydawał się czuć komfortowo w naszym trójkącie. To nie przypadek, że zawsze odmawiał rozmowy o przyszłości.
Obrazy zaczęły migać w drugim kręgu, a ja poczułam, że mój kochanek zmienił się we wroga, który okłamywał zarówno mnie, jak i ją. I nie potrzebowałam go takiego: nawet gdyby odszedł, nawet gdybyśmy zaczęli mieszkać razem, po tych zdjęciach nie mogłabym mu już ufać. Ponieważ był tak przekonujący, kiedy mnie okłamywał. I tak przekonująco czule patrzył na swoją żonę na zdjęciach.
Moje oczy wypełniły się łzami.
- “Chciałaś czegoś?” zapytał mój kochanek, podnosząc wzrok znad papierów.
Potrząsnęłam głową i cicho wyszłam z biura.
Płakałam przez kilka dni z rzędu. Czasami z przyjaciółką, czasami sama. Żeby się nie załamać i do niego nie zadzwonić, oddałam telefon przyjaciółce. Byłam spuchnięta od łez. Czwartego dnia mojej żałoby po miłości poczułam rodzaj odrętwienia w moich uczuciach. Nie było już łez, nie było też radości, ale znalazłam w sobie punkt zero.
Tydzień później leciałem na wystawę w tym samym punkcie zero. Czekałam na przesiadkę na lotnisku w Paryżu, gdzie zawsze są tłumy ludzi. Patrzyłam na setki mężczyzn, którzy się spieszyli, pili kawę, pisali SMS-y w biegu, rozmawiali i milczeli. I nagle pomyślałam: “Na świecie są miliardy mężczyzn, nie setki, ale tysiące, z którymi mogę być szczęśliwa, więc dlaczego trzymam się jednego i nie odpuszczam? Dlaczego uparcie wierzę, że on jest moim przeznaczeniem? Czym w ogóle jest przeznaczenie? “.
Moje zainteresowanie zostało rozbudzone. Byłam w drodze na wystawę, na której zgromadziły się tysiące mężczyzn z całego świata. Zamknęłam oczy i delikatnie poprosiłam Wszechświat, aby przedstawił mi kogoś, kto potrzebuje bliskiego związku z jedną kobietą, kto chce dzielić ze mną podróże i spotkania po pracy, przyjaciół i łóżko, kłopoty, kto chce być ze mną zarówno w smutku, jak i radości.
I proszę, niech będzie singlem lub rozwodnikiem!
Dwa dni później poznałam mojego przyszłego męża. Był rudowłosym, wesołym i zupełnie nieżonatym mężczyzną. Jesteśmy razem od dziewięciu lat.
