Nie lubię wspominać swojego dzieciństwa. Gdybym mógł, zapomniałbym o wszystkim i wymazał to z pamięci. Ale od czasu do czasu wciąż przypominam sobie pewne momenty… Rozumiem, że nie powinienem mieć o to pretensji do ojca, ale nie wiem, jak mu wybaczyć.
Na początku moja rodzina była jak każda inna. Tata, mama i ja. Ale moi rodzice się rozwiedli. Mój ojciec i ja nie rozmawialiśmy o tym. Po jakimś czasie moja matka zmarła. Myślę, że ojciec nigdy mnie nie kochał. Uściski i pocałunki, słowa ciepła i wsparcia były mu obce. Zawsze miałem wrażenie, że jestem zbędny i nikomu nie potrzebny.
Kiedyś powiedział mi, że żałuje, że nie wysłał mnie do sierocińca. Oczywiście później przeprosił, ale te słowa nigdy nie opuściły mojego umysłu.
Ojciec często przyprowadzał do naszego domu nową “matkę”, ale one nie zostawały na długo. Kiedy miałem 16 lat, przyprowadził kolejną kobietę. Była brzydka. Wyglądało na to, że mój ojciec nie dbał o to, jaką kobietę ma przy sobie, byle by była. Ta kobieta próbowała mnie dotykać w zły sposób. Kiedy powiedziałem o wszystkim ojcu, stwierdził, że jestem zazdrosny, więc wymyślam bzdury.
Wyglądało to tak, jakby rozumiał, o czym mówię, ale nie chciał żyć bez kobiety.
Od tego momentu zdałem sobie sprawę, że nie mam już ojca.
Teraz moja żona jest w ciąży i zdaję sobie sprawę, że dzieci są największą wartością!
