Moi dziadkowie jedli z tego samego talerza. Mieszkali w domu, w którym nie było kanalizacji ani bieżącej wody. Dlatego, aby umyć naczynia, musieli przynieść wodę do domu. Zawsze myślałam, że chcieli zaoszczędzić i dlatego jedli z tego samego talerza. Oto jak moja babcia wyjaśniła ten zwyczaj.
Poznali się wiele dekad temu. Moja babcia pracowała jako nauczycielka , a mój dziadek był wojskowym.
Mojej babci nie brakowało adoratorów. Na męża wybrała przystojnego, ale nieśmiałego faceta. Okazał się być moim dziadkiem.
Kilka lat później babcia została nauczycielką w sierocińcu. Oddała się całkowicie tej pracy. Wychodziła wcześnie i wracała późno do domu.
Dziadek był na nią bardzo zły. Myślał, że babcia nie chce wracać do domu, że go nie kocha. A babcia robiła mu wymówki:
– Jak mogę zostawić te dzieci? One nie mają rodziców, nie mogą żyć bez nas, swoich opiekunów. Dopóki nie pójdą spać, nie mogę wrócić do domu.
Mijały lata, dekady… Babcia nie zrezygnowała z pracy, a dziadek nadal był obrażony. Nigdy nie powiedzieli sobie o swoich uczuciach i nadal jedli z tego samego talerza.
A potem mój dziadek zmarł. Na początku babcia była na niego bardzo zła, że zostawił ją samą. Ciągle wymieniała jego negatywne cechy. A potem, kilka miesięcy później, zalała się łzami na cmentarzu i po raz pierwszy powiedziała przy pomniku dziadka, że go kocha.
I wtedy zrozumiałam, że jedli z tego samego talerza nie dlatego, żeby zaoszczędzić, ale dlatego, że kochali się bezgranicznie i rozumieli to bez słów.
