Wyszłam za mąż trzy lata temu. Moja matka od razu zasugerowała, że nie będziemy mogli z nią mieszkać, ponieważ u niej jest zbyt mało miejsca. Zaczęliśmy więc mieszkać z matką mojego męża. Od kilku lat mieszkała sama w dużym domu. Ma 3 przestronne pokoje, dużą kuchnię, działkę, a do miasta jest tylko kilka minut. Jest jednak jeden problem. Teściowa mnie nie polubiła.
Kiedy się do niej wprowadziliśmy, zrozumiałam, że to jej dom i nie będę w nim gospodynią. Starałam się więc całkowicie do niej dostosować, robiąc wszystko tak, jak chciała.
Pewnego dnia postanowiłam zrobić generalne porządki. Umyłam wszystkie naczynia, garnki i patelnie. Zabrałam z widocznego miejsca wszystko, czego nie używaliśmy. Moja teściowa widząc to, westchnęła ciężko i zaczęła wnosić wszystko, co schowałam. Zepsuła nastrój zarówno mojemu mężowi, jak i mnie. Ja milczałam. Chciałam dobrze, ale wyszło jak źle.
W jej domu panuje kompletny bałagan, a ja i mój mąż jesteśmy wciąż zirytowani. Wszędzie jest bałagan, w kuchni, w pokojach, a nawet na korytarzu. Brudne patelnie stoją na kuchence i nie mogę zrozumieć, dlaczego nie można ich umyć i odłożyć na miejsce
A teraz moja teściowa zaczęła rozmawiać o mnie ze wszystkimi krewnymi. Jestem taka zła, nic nie robię, nic mi się nie chce. Dla przykładu, oto sytuacja, która wydarzyła się w Wigilię. Moja teściowa poszła do pracy, a ja tradycyjnie zaczęłam gotować 12 bezmięsnych potraw. Zanim teściowa wróciła z pracy, miałam już wszystko gotowe oprócz ciasta.
Spróbowała mojej kutii i od razu stwierdziła, że jest niesmaczna. Pierogi też nie były smaczne. Zepsuła mi humor, ale to było wielkie święto, więc siedziałam cicho. I zawsze tak jest w naszym domu. Mój mąż wszystko widzi, ale nie chce się kłócić z mamą. Doskonale go rozumiem. Ale ja już nie mam siły tak żyć. Nie chcę już z nią mieszkać. To prawda, co mówią, dzieci powinny żyć oddzielnie.
Co o tym sądzisz?
