Stało się to z powodu sytuacji rodzinnej, musieliśmy zabrać babcię mojego męża do naszego domu. Oczywiście była możliwość, aby babcia zrobiła akt darowizny swojego mieszkania i poszła dożyć reszty życia w domu opieki. Ta opcja została jednak natychmiast odrzucona. To po prostu okropne robić coś takiego człowiekowi. Poza tym, pomimo wieku 73 lat, babcia wygląda świetnie. Nie bez powodu mówi się, że kobieta ma tylko tyle lat, na ile się czuje.
Ogólnie jest bardzo nowoczesna, jak młodzi ludzie, którzy są dobrze zorientowani w smartfonach, a nawet umawiała się z dziadkami. Chociaż wielu w jej wieku o tym zapomina. Mentalnie jest absolutnie ogarniętą kobietą, w dobrym zdrowiu, pomimo swojego wieku.
Na pomysł eksmisji babci z mieszkania wpadł brat mojego męża, Robert. Ma własną rodzinę, żonę i trójkę dzieci. Mieszkają z matką Roberta i mojego męża. Miał nadzieję, że jak najszybciej dostanie mieszkanie babci, ponieważ uważał, że jest już stara i wkrótce umrze. W takim przypadku on i jego rodzina mogliby przenieść się do mieszkania babci i nie musieliby już mieszkać z matką.
Ale niestety dla Roberta, babcia nie zamierzała jeszcze opuszczać tego świata. Wciąż miała plany, oszczędzała pieniądze na podróż do Chin. Od dawna marzyła o spacerze po Pekinie. Chciała zobaczyć ich zabytki. Minęło kilka dni odkąd babcia wprowadziła się do nas. Dostaliśmy niespodziewany telefon od matki mojego męża, a wkrótce odwiedził nas Robert z rodziną, by wprowadzić się do mieszkania babci.
-Mamo, ja zupełnie nie rozumiem, co to ma ze mną wspólnego? Zadzwoń do babci i porozmawiaj z nią, jak chcesz. Wiesz co, myślę, że to jej sprawa, czy wynajmuje swoje mieszkanie, czy nie- powiedział mój mąż.
Mój mąż był pouczany przez krewnych, żeby nie przekonywał babci do sprzedaży czy wynajmu mieszkania. I że nigdy nie powinniśmy namawiać jej do pozostawienia mieszkania mojemu mężowi. Przecież jej emerytura powinna nam wystarczyć. Niech da pieniądze na czynsz dla Roberta i przekaże mu mieszkanie.
Zaczęliśmy zauważać, że żona Roberta coraz częściej pojawia się w pobliżu naszego domu. Wyglądało to tak, jakby po prostu spacerowała z dziećmi. Często przychodziła na herbatę, naładowanie telefonu itp. Znalazła sto powodów.
Przychodziła i rozmawiała z babcią, narzekając, jak bardzo denerwuje ją teściowa i jak bardzo chce mieszkać osobno. Namawiała nawet swoje dzieci, żeby przekonały babcię do przekazania im mieszkania. Ale nasza babcia jest mądra i po prostu śmiała się z tych sztuczek.
Pewnego dnia żona Roberta przyszła do naszego domu bez uprzedzenia i od progu bezceremonialnie zadała nam podłe pytanie:
– Widzę karetkę na zewnątrz. Czy babcia w końcu umarła? Wiesz co, umarła u ciebie, to ty powinnaś zająć się pogrzebem!
W tym momencie babcia wyszła z pokoju cała i zdrowa. Żona Roberta była zszokowana, wymamrotała przeprosiny i wyszła tak szybko, jak to możliwe.
Po usłyszeniu tak okropnych słów postanowiliśmy z mężem działać. Mieliśmy już dość częstych wizyt żony Roberta. Postanowiliśmy więc porozmawiać z babcią i zaproponowaliśmy jej jedną opcję: niech sprzeda swoje mieszkanie, a pieniądze przeznaczy na wycieczkę. Odwiedzi długo wyczekiwane Chiny, a potem inny wybrany przez siebie kraj. My z kolei zawsze ją ugościmy i pozwolimy jej mieszkać w naszym mieszkaniu. Jeśli chodzi o pieniądze, nie potrzebujemy od niej ani grosza.
Po przemyśleniu naszej oferty, babcia ją przyjęła. Miała dość Roberta i jego żony. Mogłaby dać im mieszkanie, gdyby wszystko było w porządku. Ale oni czekali na jej śmierć i przejęcie mieszkania.
Pomogliśmy jej sprzedać mieszkanie. Zaproponowaliśmy babci kupno małej kawalerki, która w zupełności by jej wystarczyła. Podczas jej nieobecności mogłaby ją wynająć, a po powrocie zamieszkałaby w niej. Babci spodobał się ten pomysł. Po sprzedaży zebrała wszystkie niezbędne dokumenty i pojechała do swojego wymarzonego kraju – Chin.
Babcia była bardzo szczęśliwa. Przez rok podróżowała po całym świecie. Zatrzymywała się w jednym kraju, przyjeżdżała do nas, aby podzielić się wrażeniami, a następnie wyruszała w kolejną podróż.
Kiedy pojechała w swoją ostatnią podróż, spotkało ją coś niesamowitego. Zdecydowała się poślubić Włocha, który podbił jej serce. Ma nawet własną pizzerię. Poszliśmy z mężem na ich ślub. Byliśmy bardzo szczęśliwi. Oto jak życie może się diametralnie zmienić nawet dla 73-letniej babci.
Taka starość to prawdziwe marzenie. Tak się złożyło, że pracowała do 64 roku życia, zawsze gotowa pomóc synowi i wnukom. Wszystkie wolne pieniądze oddawała synowi. Nawiasem mówiąc, tylko dzięki pieniądzom babci Robert mógł pójść na uniwersytet i ukończyć studia.
Cała rodzina była zszokowana takim obrotem sprawy. Przecież teraz nie mieli nic i musieli zaciągnąć znienawidzoną pożyczkę. Robertowi udało się jednak wybłagać u babci kawalerkę. Taką właśnie jest samolubną osobą.
Po tej historii postanowiliśmy z mężem, że jeśli to możliwe, na starość też będziemy podróżować, tak jak babcia. A jeśli nasze dzieci i wnuki będą marzyć o naszej śmierci, aby otrzymać spadek, wyślemy takich krewnych daleko stąd.
Jak to się mówi, w każdej rodzinie jest czarna owca . Zupełnie nie rozumiem, jak mój mąż może być bratem Roberta. Przecież są przeciwieństwami, mimo że dorastali obok siebie w tych samych warunkach.
