Lepiej dzielić się swoją dobrocią tylko z tymi, którzy naprawdę na to zasługują.
Często zdarza się, że dobra osoba troszczy się o innych, dokłada wszelkich starań, aby zadowolić wszystkich, ale zapomina o sobie. O swoich potrzebach, pragnieniach i marzeniach. I zamiast wdzięczności słyszy słowa “poradziłbym/ poradziłabym sobie bez ciebie”, “nikt cię nie prosił o pomoc”.
Szkoda, że w naszym świecie dobre uczynki straciły swoją prawdziwą wartość. Może więc powinniśmy się zatrzymać i zastanowić, czy są tego warte?
Ta mądra przypowieść odpowie na wszystkie pytania.
W pewnej wiosce żył mądry człowiek. Wielu ludzi przychodziło do niego po pomoc. Pewnego dnia do mędrca przyszła zapłakana kobieta:
– Pomóż mi. Nie wiem już, jak żyć – powiedziała, a z jej oczu popłynęły łzy.
-Całe życie starałam się dobrze traktować wszystkich ludzi. Od dzieciństwa rodzice uczyli mnie miłosierdzia i współczucia. To właśnie zawsze robiłam. Pomagałam każdemu i nigdy nie oczekiwałam niczego w zamian. Jednak ludzie są tacy źli. Najpierw mnie wykorzystują, a potem po prostu usuwają ze swojego życia. Jestem tak rozczarowana tym światem, nie wiem, jak mam ufać dalej ludziom. Jestem taka zmęczona. Jak mam dalej żyć?
Mędrzec wysłuchał historii kobiety w milczeniu, a następnie powiedział:
– Zdejmij ubranie i wyjdź na zewnątrz.
Kobieta nie zrozumiała, spojrzała na mędrca ze zdziwieniem i powiedziała:
-Czy to żart? Nie wyjdę nago. Cała wioska będzie się ze mnie śmiać.
Wtedy mędrzec wstał, otworzył drzwi i położył lustro na stole.
-Dlaczego wstydzisz się pokazać ludziom swoje ciało, ale nie swoją duszę? Spójrz na te drzwi. To, co masz w środku, jest już otwarte dla świata. A dusza jest lustrem. Każdy, kto przejdzie obok tych drzwi, będzie próbował zajrzeć do środka. I nie zawsze będą mili i pogodni. Większość z nich będzie próbowała cię skrzywdzić. Inni ludzie nie rozumieją, dlaczego nie zamykasz tych drzwi. Trudno im przyznać, że ktoś może być od nich lepszy. Wstydzą się spojrzeć na otwarte drzwi, ponieważ ich dusza jest zamknięta za wieloma zamkami.
– Rozumiem to wszystko, ale nie wiem, jak żyć dalej.
– Chodź ze mną, coś ci pokażę. Tutaj jest mój ogród. Mam tu wiele kwiatów. Dbam o nie, aby cieszyły moje oczy. Musisz być jak te kwiaty. Pokaż całe swoje piękno ludziom, którzy są dla ciebie naprawdę ważni. Tym, którzy nie boją się ci pomóc, poświęcić ci czas i po prostu zapytać, jak sobie radzisz. Wtedy kwiaty w twojej duszy będą jeszcze piękniejsze. Na świecie jest wiele zła i brudu. Ale jeśli chcesz być czysty, musisz być szczery i nie pokazywać swojego piękna tym, którzy tego nie zauważą.
Kobieta wysłuchała mędrca, podziękowała mu i odeszła. Od tego dnia zaczęła żyć inaczej.
