Moja siostra i ja dorastałyśmy w rodzinie, w której wyrażanie uczuć było czymś zakazanym. Mnie to nie przeszkadzało ani nie bolało, w przeciwieństwie do mojej siostry. Ona potrzebowała miłości rodziców, przenosiła góry, by zdobyć ich uznanie.
Ja po prostu żyłam swoim życiem, ciesząc się niezależnością.
Jednak ascetyzm naszych rodziców pod względem emocjonalnym odcisnął piętno na naszych charakterach. Ja na przykład miałam w sobie dwie osobowości. W domu byłam cicha, skąpa w uczuciach i uległa, ale poza domem świetnie się bawiłam! Obiecałam też sobie, że będę kochać swoje dzieci całym sercem.
Moja siostra Anna przestała starać się być dobra dla rodziców i działała w przeciwnym kierunku. Rodzice uspokajali ją tylko spojrzeniem i prychali z dezaprobatą, rzucali kąśliwe uwagi lub po prostu śmiali się. Anna płakała, a mi było jej żal.
Po jakimś czasie zrezygnowała z tych prób, spakowała swoje rzeczy i wyjechała. W wieku siedemnastu lat dowiedziała się, że spodziewa się dziecka, dwa miesiące przed porodem skończyła osiemnaście lat i udało jej się wziąć ślub z ojcem dziecka. W tym czasie kończyłam już studia. Rok później wydarzyło się coś, co zmieniło moje życie na zawsze.
Najpierw zachorował mój ojciec, a potem matka . Lekarze powiedzieli, że to zdarza się małżeństwom, które są ze sobą bardzo związane. Lekarz wyjaśnił również, że nawet przy odpowiedniej opiece pozostało im maksymalnie sześć miesięcy życia.
Zabrałam rodziców do domu, urządziłam sypialnię, wstawiłam nawet dwa szpitalne łóżka. Karmiłam ich, myłam, włączałam ich ulubione filmy i programy telewizyjne, audiobooki lub sama im czytałam. Patrzyli na mnie z ciepłem, którego nigdy wcześniej od nich nie czułam.
Powiedziałam im, że w żadnym wypadku ich nie zostawię. W dniu, w którym zabrałam ich ze szpitala, zadzwoniłam do Anny, ale ona nawet nie chciała przyjechać. Nie chciała ich widzieć, nawet kiedy byli chorzy. Wiem, że nasze dzieciństwo nie było szczęśliwe, ale mieliśmy dom, jedzenie, dach nad głową. Kupowano nam wszystko, dawano możliwość zdobycia wykształcenia.
Mimo że byli skąpi w uczuciach, dali nam życie, które mamy teraz. Jednak moja siostra odmówiła pomocy chorym rodzicom, nawet po zapoznaniu się z prognozami lekarzy, bezcelowością leczenia i ramami czasowymi. Nie byłam zła, rozumiałam ją. Trzy miesiące później stan mojego ojca jeszcze się pogorszył. Lekarze rozłożyli ręce, nie mogąc pomóc. Zadzwoniłam ponownie do siostry, ale odmówiła przyjazdu.
Wieczorem w końcu się zdecydowała i zadzwoniła do drzwi. Przyszła z synkiem i płakała. Pamiętam, jak Anna weszła do pokoju z dzieckiem, a rodzice spojrzeli na nią, jakby chcieli “dać jej ” całą swoją miłość właśnie teraz. Anna powstrzymała się, mimo że łzy płynęły jej po policzkach.
Najpierw posadziła syna przy matce, potem przy ojcu. W końcu był ich wnukiem. Tego wieczoru ojciec zmarł, godzinę po tym, jak Anna wyszła z dzieckiem. A rano moja matka poszła za nim. Chyba nigdy w życiu tak nie płakałam, jak wtedy. Było mi bardzo ciężko opiekować się nimi, ale do końca miałam nadzieję, że jest jakaś szansa, nawet jeśli była malutka.
Kimkolwiek byli, pozostali tymi, którzy dali nam życie, nauczyli nas wszystkiego i pokazali nam świat.
