Mieszkam we Włoszech od ponad 15 lat. Udało mi się tutaj założyć własną firmę i zbudować szczęśliwe życie rodzinne. Mam dwie córki: młodsza, Ala, ma 8 lat, a starsza, Sara, 13. Cóż, chcę opowiedzieć nie o moim szczęśliwym życiu za granicą, ale o tym, co skłoniło mnie do przeprowadzki.
Przez 15 lat mieszkałam w małej wiosce. Wychowywałam moje młodsze siostry i ciężko się uczyłam, ponieważ wierzyłam, że zostanę nauczycielką. W końcu dostałam się na uniwersytet pedagogiczny. Tam poznałam Artura, który pomógł mi zadomowić się w mieście i zaprzyjaźnić z nowymi ludźmi. Pochodził z bogatej rodziny, ale to nie wpłynęło na jego prostotę i życzliwość.
Pierwszym trudnym okresem dla naszego romantycznego związku były wakacje. On wyjechał z rodzicami za granicę, a ja wróciłam do swojej wioski. Mogliśmy tylko czekać na rozpoczęcie nowego roku akademickiego.
W międzyczasie moja mama zdecydowała, że powinnam wyjść za Roberta, który był naszym sąsiadem. Kochał mnie od dawna, wiedziałam o tym, choć nie dawałam mu żadnych sygnałów wzajemności. Dużą zaletą, jaką moja matka widziała w Robercie , była fortuna, którą miał odziedziczyć po rodzicach, jako że był jedynakiem.
Powiedziałam matce o mojej namiętnej miłości do miasta. Oczywiście zrozumiała mnie i powiedziała, że da mi czas, abym zdała sobie sprawę, że Robert jest dla mnie odpowiednim mężczyzną.
W końcu nadszedł dzień, na który tak długo czekałam. 1 października. A potem złe wieści…. Arthur wziął urlop dziekański, ponieważ nadal był za granicą.
Wtedy zdecydowałam, że wszystko skończone. Byłam tak załamana i przygnębiona, że z łatwością zgodziłam się poślubić Roberta.
Nasz ślub miał się odbyć na wiosnę. Nie doszło do niego, bo uciekłam…..
Kiedy Artur usłyszał, że chcę wyjść za mąż, wrócił i natychmiast pojechał do naszej wioski. Właśnie mieliśmy iść do kościoła, kiedy zauważyłam zbliżający się samochód i zobaczyłam go. Powoli wysiadł z samochodu. Bez słowa wsiadłam do jego auta . Odpalił samochód i odjechaliśmy.
Rano moja ucieczka z wesela w wiosce stała się tematem numer jeden. Moja matka była na mnie tak zła, że nie odzywała się do mnie przez około 3 lata, ale ochłonęła, gdy przywiozłam jej wnuczkę. Robert i jego rodzina nie mogli mi wybaczyć, jak się później okazało, od dłuższego czasu moja niedoszła teściowa “robiła zamieszanie” i pisała do mojego Artura o moich “ niewiernościach”. Oczywiście on wiedział, że to wszystko kłamstwo.
Z Arturem wszystko jest w porządku. W pewnym momencie przekonał mnie, że lepiej będzie zamieszkać za granicą i w trosce o szczęśliwe życie moich córek wyjechałam do Włoch.
Szczerze mówiąc, ciężko było mi opuścić Polskę, ale czego się nie robi dla szczęścia rodziny!
