Wrzesień 2015. Jestem młody, pełen nadziei i ambicji, kiedy ją spotykam… Piękna, młoda, inteligentna i kochająca… Kto wiedział, że tydzień po ślubie złożę pozew o rozwód…
Wszystko zaczęło się od spotkania w parku. Jak teraz pamiętam, byłem wtedy bardzo rozczarowany życiem i kobietami, ponieważ moja dziewczyna zdradzała mnie przez ostatnie sześć miesięcy i wtedy zdecydowałem, że nadszedł czas, aby zrobić sobie przerwę od związków. Ale to było do czasu, gdy odwróciłem się, by usłyszeć krzyk dziecka i zobaczyłem ją.
Jej mały synek domagał się lodów, a ona powtarzała mu, że nie mają pieniędzy, że kupi mu je później.
To była moja szansa. Nie tylko na uszczęśliwienie dziecka lodami, ale także na rozpoczęcie nowego życia, od razu zdałem sobie z tego sprawę.
Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko i radośnie. Natychmiast się w sobie zakochaliśmy, jej syn przyzwyczaił się do mnie i prawie nazywał mnie tatą, a jej rodzina zaakceptowała mnie jak swojego, więc wydawało mi się, że trafiłem w dziesiątkę, ale to było przed ślubem.
Dzień po ślubie powiedziała mi:
-Spójrzmy prawdzie w oczy, nasza rodzina jest duża, potrzebujemy więcej pieniędzy, musisz znaleźć inną pracę. Bo co to za mąż, który przynosi do domu marne grosze?
Następnego dnia przyjechała moja teściowa i zaczęła się ta sama śpiewka:
-Moja córka zasługuje na więcej, powinieneś bardziej się dla nich starać, bo to grosze, a nie pensja!.
Chcę powiedzieć, że moja pensja w wysokości około 10 tysięcy w naszym małym miasteczku była całkiem niezła i mogłem utrzymać rodzinę i zaoszczędzić trochę pieniędzy na przyszłość, więc nie rozumiałem, o co im chodzi.
Po tygodniu takich rozmów poddałem się i złożyłem pozew o rozwód . Żona próbowała mnie przeprosić, jakoś naprawić, przypomnieć jak było kiedyś, ale ja już poznałem jej prawdziwe oblicze i nie chciałem tego kontynuować.
