To co zobaczyłam z okna , było szokujące.

Bohaterka, matka , mieszkająca kilka pięter wyżej, urodziła czwarte dziecko. Parkuje więc samochód przy wejściu, wyjmuje z bagażnika wózek i zaczyna wkładać do niego torby ze sklepu spożywczego. W międzyczasie dwójka jej dzieci, dziewczynki (w wieku około 6 i 9 lat), wysiada z tylnego siedzenia.

Matka, po załadowaniu wózka torbami, podaje go starszej dziewczynce i wyjmuje dziecko z samochodu. Wszyscy kierują się w stronę wejścia.

W pewnym momencie dziewczynka traci kontrolę nad wózkiem  i …. wózek przewraca się, rozsypując  zawartość jednej z paczek. Mama krzyczy na całe podwórko:

– Po co cię urodziłam? Urodziłam cię, żebyś mi pomagała! A ty co robisz?

– Pomagam ci…  córka rozpłakała się.

– Czy to jest twoja pomoc? matka krzyczała dalej, wskazując na przewrócony wózek. W tym samym czasie dwukrotnie kopnęła artykuły spożywcze, tak że poleciały jeszcze dalej.

Następnie jedną ręką postawiła wózek, poprawiła torby i trzymając dziecko w jednej ręce, a drugą pchając wózek, ruszyła do wejścia krzycząc:

– Nie wracaj do domu, dopóki wszystkiego nie pozbierasz!

Dziewczynka zaczęła zbierać zakupy, a następnie poszła do domu.
Inna sąsiadka powiedziała, że słyszała, jak mama krzyczała na jedno z dzieci, grożąc:

-Chcesz znowu spać całą noc na korytarzu?

Bardzo współczuję dzieciom. Co zrobić w takiej sytuacji? Napisać gdzieś? Czy to ma sens?