Nie bez powodu mówi się: “dzieci to dzieci, a prawdziwe dzieci to wnuki”. To właśnie w wieku “babci” kobiety naprawdę ciągnie do dzieci, zwłaszcza własnych wnuków. Być może właśnie w tym wieku budzi się prawdziwa kobiecość i czułość, którą można dzielić z dziećmi.
W tym wieku uświadamiamy sobie również, że wnuki są kontynuacją rodziny i to im chcemy dać uczucia miłości i przywiązania, które jeszcze nie ostygły.
Rzeczywiście, taka miłość jest jednym z najjaśniejszych i najwyższych uczuć, jakie powstają między dzieckiem a babcią. Babcie pragną przekazać wszystkie swoje umiejętności i osiągnięcia swoim wnukom, zwłaszcza tym pierwszym. To tak, jakby się odradzały, a pośród swojej pracy i własnych spraw udaje im się jeszcze uczyć swoje wnuki.
Dzieci również korzystają z takiego zachowania babć. Współcześni rodzice są w większości zajęci karierą i nie mają czasu dla dzieci. Babcie odgrywają tę rolę, mają czas i chęć wysłuchania dziecka, wspierania go i pomagania mu w razie potrzeby. Starają się zdobyć miłość swoich wnuków, więc robią wszystko dla dzieci.
Jakie były Twoje babcie?
