Mieszkam z mężem i małym synem. Nie pracuję, jestem na urlopie wychowawczym i zajmuję się domem. Pewnego zwykłego dnia, kiedy sprzątałam balkon, mój syn przypadkowo zamknął mnie na nim. Jest jeszcze mały, albo nie do końca zrozumiał, co zrobił, albo zrobił kiepski żart. Zaczęłam panikować, nie mogłam zostawić dziecka samego bez opieki, ale nie mogłam też otworzyć drzwi. Mój syn pobiegł do innego pokoju i nie reagował.
Bardzo się przestraszyłam i wtedy przypomniałam sobie , że mam w kieszeni klucze do mieszkania. Moje wołania do syna nie zostały wysłuchane. Nie przyszedł.
Zaczęłam krzyczeć z okna do przechodniów. Jedna kobieta, która wyglądała dość przyzwoicie, zgodziła się mi pomóc. Rzuciłam jej klucz i wyjaśniłam sytuację. Oczywiście byłam zdenerwowana, bo gdyby coś się stało, nie byłbym w stanie nic zrobić. Ale nie miałem innego wyjścia. Zaledwie kilka minut później mój syn przybiegł do mnie zapłakany. Bał się kobiety, której nie znał. Kobieta otworzyła mi drzwi, a ja poczęstowałam ją herbatą i ciasteczkami, żeby jakoś jej podziękować.
Wieczorem, kiedy mój mąż wrócił z pracy, opowiedziałam mu o tym, co wydarzyło. Zaczął na mnie krzyczeć i obrzucać wyzwiskami. Powiedział, że powinnam była to przewidzieć. I w ogóle, że potrzebowałam urlopu wychowawczego, żeby opiekować się dzieckiem i nie radziłam sobie z pracą. Potem zaczął mówić o tym, co syn mógł sobie zrobić w tym czasie i tak dalej.
Położyłam syna do łóżka i poszłam do łazienki. Zamknęłam się tam i zaczęłam płakać. Byłam obrażona. Gdzie podział się mężczyzna, którego poślubiłam? Dlaczego tak bardzo się zmienił? Dlaczego na początku czułam się przy nim tak swobodnie, a teraz jest coraz gorzej? Krzyczał o niesmacznym jedzeniu, porozrzucanych rzeczach i zabawkach oraz ciągłych krzykach syna. Postanowiłam, że złożę pozew o rozwód. Niech ktoś inny przygotowuje mu jedzenie, ciągle sprząta porozrzucane rzeczy i będzie cicho. A ja i mój syn zaczniemy mieszkać sami.
