Mam 55 lat. Właśnie zaczęłam na nowo żyć, ale moje dzieci mi na to nie pozwalają. 5 lat temu mój mąż zmarł na poważną chorobę. Zostałam sama w dużym domu. Sprzedałam dom, bo wyłam z samotności i kupiłam dla siebie małe mieszkanko. Sprzedałam też nasz samochód. Wszystkie pieniądze rozdałam po równo moim dzieciom – synowi i córce. Później zdecydowałam, że muszę się jakoś otrząsnąć, bo inaczej utknę w depresji. Spakowałam więc swoje rzeczy i wyjechałam.
Najpierw pojechałam do Włoch, dostałam tam pracę w kuchni i mieszkałam tam przez pięć miesięcy. Potem podróżowałam trochę po Niemczech, Czechach, Portugalii, Francji. Pracowałam jako pokojówka – przynosiłam, podawałam, zmywałam.
Mieszkałam w tanich hostelach. Potrzebowałam takiego restartu. Zdałam sobie sprawę, że nadal mogę pracować, żyć, dbać o siebie. Być może mogłabym dalej podróżować.
Podczas mojej podróży synowi urodziła się córka, moja wnuczka. A moja córka wkrótce spodziewa się kolejnego dziecka.
Dziś podczas rodzinnego obiadu moje dzieci powiedziały, że jutro odwiedzi mnie psychiatra. Muszą się upewnić, że jestem zdrowa psychicznie.
Zapytałam dzieci:
– Co się stało?
Zaczęły mnie oskarżać, że tyle podróżuję, że jestem aspołeczna. Że w moim wieku powinnam opiekować się wnukami i siedzieć w domu, piec ciasta.
Nadal jestem trochę oszołomiona. Jak to możliwe? Moje dzieci, nie licząc się z moim zdaniem, chcą mnie zabrać do szpitala na badania psychiatryczne. Czy to naprawdę możliwe ? Nie wiem, co robić.
Masz jakieś przemyślenia na ten temat?
