Od pierwszego dnia, kiedy zamieszkaliśmy razem, mój mąż i ja marzyliśmy o córce. Zawsze mi powtarzał, że chciałby mieć małą kopię mnie. Ale los dał nam dwóch chłopców. Dbaliśmy o nich, kochaliśmy, ale nie mogliśmy zapomnieć o córce. Lekarze zabronili mi rodzić po raz trzeci.
Zastanowiliśmy się chwilę i postanowiliśmy adoptować dziewczynkę z domu dziecka. Kurator dał nam zielone światło. Zaczęliśmy uczęszczać na kursy rodzicielstwa zastępczego. Dokumenty zostały zebrane, a my szukaliśmy naszego dziecka.
I wtedy moja przyjaciółka została mamą, a ja poszłam jej pogratulować. Powiedziała mi, że na oddziale była z nią kobieta, która urodziła dziewczynkę i porzuciła ją, ponieważ dziecko miało problemy zdrowotne.
Wieczorem wróciłam do domu i powiedziałam o tym mężowi. On po prostu milczał i poszedł spać. Następnego dnia, kiedy był w pracy otrzymałam od niego wiadomość: Chodźmy zobaczyć dziecko“.
Dziecko wciąż znajdowało się na oddziale patologii noworodka. Wkrótce miała zostać zabrana do sierocińca. Nie chcieli nas wpuścić, ale pielęgniarka, słysząc, że chcemy ją adoptować pozwoliła nam wejść na oddział.
Dziewczynka wyglądała tak słabo, była pomarszczona i taka kochana. Mój mąż, który przez całe życie słynął ze swojej surowości, na jej widok zalał się łzami.
Zabraliśmy dziewczynkę prosto ze szpitala, nie miała szans na dotarcie do sierocińca. Cały personel wyszedł nas odprowadzić ze łzami w oczach. Ta sama pielęgniarka wyszła z nami i przytuliła mnie, mówiąc: “Dziękuję!”
Teraz nasze dziecko ma 7 lat! Każdego dnia mój mąż i ja jesteśmy przekonani, że postąpiliśmy słusznie, zabierając ją. Zamówiliśmy dla niej specjalne buty, aby różnica w długości jej nóżek nie była zauważalna i nie przeszkadzała jej w chodzeniu.
Nasza córka naprawdę stała się taka jak ja, tak jak marzył mój mąż!
